เซียวเยี่ยนหันกลับมามองเซียวจิ่น ดวงตาเรียวรูปหงส์ของเขาเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยสีแดงอันน่ากลัว
เซียวเยี่ยนเอ่ยออกมาทีละคำ “เปิ่นหวางไม่เชื่อว่านางจะตายไปอย่างนี้ มีชีวิตอยู่ต้องเห็นคน ตายต้องเห็นศพ”
เซียวจิ่น “ท่านหาต่อไปเช่นนี้ก็ไม่มีผลสรุปอันใด ไม่มีก็คือไม่มี ท่านไม่เชื่อแล้วจะทำอย่างไรได้ หากรู้แต่แรกว่าจะมีวันนี้ เมื่อแรกผู้ใดกันเล่าที่ทอดทิ้งนาง ทำให้นางต้อง เจ็บช้ำน้ำใจ? เพราะนางกล้าหาญและเข้มแข็ง นางจึงถูกกำหนดว่าต้องเป็นคนที่ถูกทำร้ายคนนั้นใช่หรือไม่? เช่นนั้นวันนี้ผลสรุปอันขมขื่นนี้คงมีเพียงตัวเสด็จอาเองเท่านั้นที่จะได้ ลิ้มรส”
กองทหารรักษาพระองค์วางการป้องกันใหม่ทั้งหมดของวังหลวง ซากศพของทหารกบฏกองเป็นภูเขาและถูกส่งออกไปจากวังหลวงในยามดึกอย่างเงียบเชียบ ศพเหล่านั้นถูกฝังลงในสุสานที่บรรจุร่างค คนนับหมื่น โลหิตสดๆ เหล่านั้นถูกล้างทำความสะอาดจนหมดจด ร่องรอยที่เหลืออยู่บนพื้นถูกหิมะที่ตกลงมาบดบัง
อุทยานหลวงกลายเป็นซากปรักหักพังกองหนึ่ง เซียวจิ่นมีคำสั่งให้สร้างอุทยานหลวงใหม่อีกครั้ง
ปีใหม่ปีนี้ผ่านไปโดยไม่มีบรรยากาศแห่งความเป็นมงคลหรือความยินดีแม้เพียงครึ่งส่วน นอกวังยังคงครึกครื้นด
