รองเท้าคู่นั้น สุดท้ายเงยหน้าขึ้นเห็นใบ บหน้าเย็นชาของเซียวจิ่น
สุ่ยฉ่ายชิงรีบซุกกายไปด้านหลัง
เซียวจิ่นโน้มกายลงไป ปลายนิ้วมืออันเย็นเยียบของเขาบีบคางของสุ่ยฉ่ายชิง เขาออกแรงเล็กน้อยเพื่อบังคับให้นางเงยหน้า เซียวจิ่นมองใบหน้าราวดอกหลีต้องหยาดพิรุณของนางแล้วพู ดเสียงเบาว่า “เป็นผู้ใดให้ความกล้าหาญกับเจ้า ถึงกับกล้าลอบทำร้ายชิงเวย?”
สุ่ยฉ่ายชิงสั่นสะท้านรุนแรงขึ้นอีก
นางรู้ดี ขณะที่นางผลักเซียวเยี่ยนออกนั้น นางได้ฉวยโอกาสผลักร่างของแม่ทัพซุนอีกแรงหนึ่ง ย่อมไม่อาจปิดบังสายตาของผู้อื่นไปได้ แต่เวลานั้นในใจของนางคิดเพียงต้องการให้หล ลินชิงเวยตาย ทว่านางกลับมองข้ามเรื่องที่นางต้องรับผิดชอบต่อการกระทำของตนเองในภายหลัง
สุ่ยฉ่ายชิงกัดริมฝีปากไม่พูดจา ไหนเลยจะคิดว่านาทีถัดมาเสื้อคลุมของเซียวจิ่นปลิวสะบัด ฝ่ามืออันเย็นเยียบนั้นตวัดตบฉาดลงบนใบหน้าของสุ่ยฉ่ายชิงเต็มแรง เสียงฝ่ามือกระทบเนื้ อนั้นดังก้องกังวาน ทำให้รุ่งอรุณที่กำลังจะมาเยือนสงบเงียบยิ่งขึ้นไปอีก
เขาไม่ปฏิบัติต่อสุ่ยฉ่ายชิงเฉกเช่นบุรุษที่รักหยกถนอมบุปผา ดังนั้นเขาใช้กำลังเต็มที่ ใบหน้าครึ่งหนึ่งของสุ่ยฉ่ายชิงบวมเป่งขึ้นมาทันที ใบหน้าขอ
