ตลอดเวลา ศพของเซี่ยนอ๋องเซียวอี้ถูกค้นพบและหามออกไปแล้ว แต่เขายั งหาหลินชิงเวยไม่พบ
เมื่อพระชายาและสนมในตำหนักในได้ยินเรื่องราวที่เกิดขึ้นต่างพากันเงียบงันราวกับได้รู้เรื่องบางอย่างจากเรื่องที่เกิดขึ้นในครั้งนี้
บนโต๊ะประทินโฉมของซีเฟยมีป้ายคำสั่งวางอยู่ชิ้นหนึ่ง นางกำนัลคนสนิทเห็นนางนั่งอยู่หน้าโต๊ะประทินโฉมเป็นเวลานาน สุดท้ายซีเฟยยังคงหยิบป้ายคำสั่งเก็บเข้าไปในลิ้นชักโต๊ะประทิน นโฉมแล้วใส่กุญแจเอาไว้
นางกำนัลถามขึ้นอย่างไม่เข้าใจ “วันนี้เหนียงเหนียงไม่นำสิ่งของไปคืนให้กับฝ่าบาทหรือเพคะ?”
ซีเฟย “ช่างเถิด วางไว้ที่นี่แหละ ให้คนทั้งหมดเข้าใจว่านางตายไปแล้ว บางทีอาจเป็นเรื่องดีเรื่องหนึ่งก็ได้” ขอเพียงนางรู้ว่าหลินชิงเวยยังมีชีวิตอยู่ก็พอ หากนำป้ายคำสั่ง ไปคืนฝ่าบาท ในใจของฝ่าบาทย่อมต้องคิดถึงแต่คนผู้นั้น เหตุใดต้องหาเรื่องยุ่งยากด้วย
นางกำนัลสางผมให้ซีเฟยแล้วพูดอีกว่า “บ่าวได้ยินว่า เซ่อเจิ้งอ๋องหาแม่นางหลินอยู่ในอุทยานหลวงมาเป็นเวลาหลายวันแล้วเพคะ”
ซีเฟย “ให้เซ่อเจิ้งอ๋องตามหาต่อไปเถิด เขาหาอย่างไรก็ไม่มีวันหาพบหรอก คนบางคนเมื่อมีอยู่กลับมองไม่เห็น พอนางไม่อยู่แล้วจึงรู้สึกลนลาน”
คาด
