กหนึ่ง เป็นเพียงความฝันตื่นหนึ่ง
มาบัดนี้ ในสถานการณ์ท่ามกลางเปลวเพลิงเช่นเดียวกัน กลับขีดเส้นกั้นระหว่างคนทั้งสองให้ยิ่งห่างไกลออกไป ไกลถึงขั้นคนหนึ่งอยู่ คนหนึ่งตาย
เซียวเยี่ยนยื่นมือมาให้นาง น่าเสียดายที่นางไม่ยอมจับมือเอาไว้
เปลวเพลิงล้อมกรอบหน้าของเขา ประทับลงกลางใจของหลินชิงเวย
นางเป็นคนไม่เห็นอกเห็นใจผู้อื่นมาแต่กำเนิด เป็นสตรีที่ตอบแทนความคับข้องใจด้วยคุณธรรม ดังนั้นหากพูดโดยส่วนตัวแล้ว เหตุการณ์นี้ไม่มีใครทอดทิ้งใคร เกรงว่าจะแลกมาซึ่งความเจ็บปวดข ของเซียวเยี่ยนก็ถือว่าดี
ความเจ็บปวดชนิดนั้น ราวกับเปลวไฟที่คอยกัดกินร่างกาย ดูคล้ายคมกระบี่ที่แทงเข้ามาในผิวเนื้อ ไม่ มันยิ่งกว่านั้น
เจ็บปวดเสียจนนางยินยอมให้ตนเองไม่เคยมีความรักครั้งนั้นมาก่อน
หลินชิงเวยหันมายิ้มและพูดกับเขา “เซียวเยี่ยน จากกันตลอดกาลแล้ว หวังว่าท่านจะมีชีวิตที่เต็มไปด้วยความสุข”
“หลินชิงเวย!”
ความเจ็บปวดปานจะขาดใจที่ร้องตะโกนออกไปนั้นไม่อาจเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นในหัวใจของนางมาได้แม้แต่นาทีเดียว เรื่องบางเรื่องเมื่อได้ตัดสินใจไปแล้ว ล้วนไม่อาจหันกลับมาได้อีก
ที่ตอบเขากลับมามีเพียงเสียงปะทุของเปลวไฟเบื้องหน้า และระเบิดที่ดังขึ้น
