หลิ นชิงเวยเห็นเส้นด้ายสีทองรัดรอบลำคอของเขา ทำให้รอบลำคอของเขากลายเป็นรอยเลือด
อีกด้านหนึ่งของเส้นไหมสีทองอยู่ในมือของเซียวเยี่ยน ดวงตาของเซียวเยี่ยนคลุ้มคลั่ง ชายอาภรณ์ปลิวพลิ้ว พลังลมปราณแผ่ออกมาจากร่างของเขา ใบหน้าของเขาเย็นชาและเหี้ยมโหด พร้อ อมกับการสะบัดแขนของเขา…
สุ่ยฉ่ายชิงกรีดร้องเสียงดัง ตื่นตระหนกจนหมดสติไปทันที
นาทีถัดมา เซียวเยี่ยนเหินกายข้ามมาหาหลินชิงเวย
หลินชิงเวยกัดฟันแน่น ฝืนความเจ็บปวดดึงกระบี่เล่มนั้นออกมา นางเงยหน้าขึ้นมองต้นไม้ที่ถูกไฟแผดเผากำลังจะล้มลงมา ร่างของนางโอนเอนไปมา ก่อนที่เซียวเยี่ยนจะสัมผัสถูกตัวนาง ก่อ อนหน้าที่ต้นไม้ข้างบนจะตกลงมาบนศีรษะของนาง หลินชิงเวยยกเท้าเบาหวิวขึ้น หันหลังเดินกลับเข้าไปในที่สุด
คนทั้งสองถูกคั่นไว้ด้วยเปลวเพลิง เวลาได้ย้อนกลับไปอีกครั้ง ราวกับย้อนกลับไปเมื่อปีก่อน
เหตุการณ์เปลวเพลิงครั้งใหญ่ในพระราชวังฤดูร้อนที่กลายเป็นซากปรักหักพังในหนานเจียง ทำให้ช่องว่างระหว่างพวกเขาใกล้ชิดขึ้น นางออกไปตามหาเขาโดยละทิ้งทุกสิ่ง เขาละทิ้งทุกสิ่งเพื่อ อกลับมาหานางเช่นกัน
ยากที่จะจินตนาการออกมาได้ว่าความสำคัญที่เกิดขึ้นโดยไม่ตั้งใจเหล่านั้นล้วนเป็นละครฉา
