ลักเซียวเยี่ยนออกไปด้านข้างแล้วร้องขึ้นว่า “เยี่ยน ระวัง!”
เมื่อเซียวเยี่ยนหลบไปด้านข้าง กระบี่ในมือแม่ทัพซุนกลับมิอาจหยุดลงได้ มันสวนผ่านร่างของสุ่ยฉ่ายชิง คมกระบี่นั้นทิ้งคราบเลือดไว้รอยหนึ่งบนแขนของนาง นางไม่ทันได้รู้สึก กเจ็บปวด กลับจ้องไปทางหลินชิงเวยเขม็งพร้อมกับโถมกายผลักแผ่นหลังของแม่ทัพซุนอีกแรงหนึ่ง ส่งผลให้แม่ทัพซุนลอบสังหารเซียวเยี่ยนไม่สำเร็จ แต่เข้าใกล้หลินชิงเวยอีกหลายก้าว กร ระบี่ในมือนั้นแทงเข้าใส่ร่างของหลินชิงเวยตรงๆ
แม่ทัพซุนผู้นั้นเห็นหลินชิงเวยชัดเจน เขาเกลียดชังสตรีนางนี้เข้ากระดูกเช่นกัน หากมิใช่เซี่ยนอ๋องเชื่อถือสตรีเจ้าเล่ห์นางนี้ พวกเขามีหรือจะมีจุดจบเช่นนี้
เช่นนั้นก็ดี เซี่ยนอ๋องไม่อาจสังหารนางให้ตาย ให้เขาสังหารนางให้ตายแทน เห็นฮ่องเต้น้อยและเซ่อเจิ้งอ๋องต่างใส่ใจนางเช่นนี้ ให้เขาลากนางลงหลุมไปด้วยกันก็ดี!
ดังนั้นแม่ทัพซุนจึงแผดเสียงร้องคำราม รวบรวมพละกำลังเฮือกสุดท้าย พุ่งเข้าใส่หลินชิงเวย
หลินชิงเวยก้มหน้าลงมองกระบี่เล่มที่สองแทงเข้ามาในร่างของตน ทว่ากลับมิได้แทงทะลุร่างของนางออกไป นางพบว่าร่างของแม่ทัพซุนไม่อาจก้าวขึ้นหน้ามาได้อีกแม้แต่ก้าวเดียว
