นางรู้สึกเหนื่อยแล้วเช่นกัน นางมีความสามารถในการปกป้องตนเอง แต่นางไม่ปรารถนาที่จะทำให้เซียวเยี่ยนชนะการเดิมพันทั้งสองด้านนี้อย่างงดงาม มีช่วงวินาทีที่นางรู้สึกเกลียดชังเหล ลือเกินที่ตนหลุดมาอยู่ในยุคสมัยนี้ บนโลกใบนี้
ไม่มีคำพูดประโยคใดที่จะทิ่มแทงทะลุหัวใจของเซียวเยี่ยนได้เช่นเวลานี้อีกแล้ว
เซียวจิ่นที่อยู่อีกด้านหนึ่งวิ่งเข้ามาทางนี้โดยไม่คำนึงถึงสิ่งใด เซียวเยี่ยนส่งเสียงร้องออกมาจากลำคอของตนด้วยความทุกข์ทรมาน “ไม่…”
การปิดล้อมวังหลวงเพื่อก่อกบฏในครั้งนี้ สุดท้ายกลับกลายเป็นการเผชิญหน้าและทดลองใจของคนเพียงไม่กี่คน
หลังจากได้ยินคำพูดของหลินชิงเวย เซียวอี้รับรู้ได้เพียงความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส พวกเขาล้วนเป็นผู้พ่ายแพ้ สมน้ำหน้าแล้วที่พวกเขาจะเดินทางไปสู่น้ำพุเหลืองในสภาพหัวอกเดียวกัน
ทันทีที่สิ้นเสียง เซียวอี้พลิกกระบี่ในมือ เขาพูดขณะแทงเข้าไปในร่างของหลินชิงเวย “ต่อให้เป็นเวลานี้ ข้าแทงกระบี่เข้าไปในร่างเจ้านับพันครั้งก็ไม่สู้ความเจ็บปวดในใจของเจ้ า เช่นนี้ก็ดีเหมือนกัน ให้เจ้าติดค้างข้า เจ้าควรจะได้ลิ้มรสความทุกข์ทรมานจากการถูกทำให้ผิดหวัง”
เมื่อคมกระบี่แทงทะลุผิวเนื้อเข้ามา หลินชิงเวยหอบหาย
