าเขาออกไปจากที่นี่”
หลีเช่อได้ยินนางกำชับกำชาอย่างปราศจากความวิตกกังวลจึงถามขึ้นว่า “แล้วเจ้าจะทำอย่างไร!”
หลินชิงเวยแย้มริมฝีปากยิ้มออกมา “เจ้ายังกลัวว่าข้าจะตายอีกหรือไร” เวลานี้ทางด้านป่าอีกด้านหนึ่งเริ่มรวบรวมทหารรักษาพระองค์จำนวนไม่น้อย สีหน้าของหลินชิงเวยเปลี่ยนไปทันที “รีบไป!”
หลีเช่อรู้เช่นกันว่าหากไม่ไปตอนนี้ก็จะไม่ทันการแล้ว เรื่องราวพลิกผันรวดเร็วเกินไป ไม่อาจให้เขามีเวลาอิดออด
เขาประคองร่างไร้สติของเซียวอี้ กัดฟันหันหน้าเดินเข้าไปในป่าอีกด้านหนึ่ง
กองเพลิงอีกด้านหนึ่งขวางทางของทหารรักษาพระองค์เหล่านั้น พวกเขาจึงมิอาจเข้ามาได้ในทันที มือของหลินชิงเวยจับเสื้อเกราะทองแดงร้อยไหมทองเอาไว้ นางกำลังมองหาศพที่ถูกเผาจนไหม ม้เกรียมร่างหนึ่ง ไม่มีเวลาใส่ใจแผลพุพองที่เกิดจากการถูกไฟลวกบนนิ้วมือ นางทนฝืนความเจ็บปวด สวมชุดเกราะลงบนศพนั้น
เซียวจิ่นร้องเรียกชื่อนางอยู่ด้านนอกราวกับคลุ้มคลั่ง
ตอนนี้อุทยานหลวงโกลาหลไปหมด เดิมทีทหารรักษาพระองค์ที่เฝ้าอยู่รอบด้านไหนเลยจะยังยืนอยู่ที่เดิมได้ กองเพลิงในป่าด้านนี้มิอาจควบคุมได้ เกรงว่าจะลุกลามกลายเป็นภัยธรรมชาติอัน นยิ่งใหญ่ครั้งหนึ่ง
หลีเช่อเป็นบุรุษคน
