ดเสียงเย็น “เวยเวย ข้าดีต่อเจ้าถึงเพียงนั้น หรือไม่มีค่าพอให้เจ้ามายืนข้างเดียวกับข้าเลยหรือ? ? เจ้าดูพวกเขา พวกเขาแต่ละคนปฏิบัติต่อเจ้าอย่างไร? เจ้าทุ่มเทกายใจเสียสละเพื่อพวกเขา ทว่าถึงที่สุดแล้วพวกเขาไม่อาจควบคุมความเป็นความตายของเจ้า!”
มือที่ถือกระบี่ของเซียวเยี่ยนกระชับแน่นขึ้น โลหิตสดๆ ที่ไหลลงบนหลังมือ ทำให้เส้นเลือดสีเขียวปูดโปนขึ้นมา เขาแทบจะควบคุมตนเองไม่ได้แล้วโจมตีเซียวอี้อีกครั้ง
เซียวอี้ตวัดกระบี่ท้าทายเซียวเยี่ยน “มาสิ! พวกเจ้าเข้ามาให้หมด! วันนี้ต่อให้เปิ่นหวางต้องตายก็ต้องลากนางลงหลุมไปด้วย!” เขาหันไปหัวเราะกับเซียวเยี่ยน “เซ่อเจิ้งอ๋อง เปิ่น หวางอยากรู้มาโดยตลอด เชื่อว่าเวยเวยก็อยากรู้เช่นกัน ในใจของเจ้า เวยเวยสำคัญหรือสุ่ยฉ่ายชิงผู้นั้นสำคัญกันแน่? ไม่สู้วันนี้พวกเราลองมาเดิมพันสักตั้ง”
“เยี่ยน...” สุ่ยฉ่ายชิงเดินเข้ามาภายใต้การควบคุมของแม่ทัพซุน นางมีสภาพอเนจอนาถ ร่ำไห้เสียจนไม่เหลือความงดงาม
เซียวเยี่ยนหันกลับไปมองสุ่ยฉ่ายชิงปราดหนึ่ง ท่าทางของเขาแข็งค้างด้วยความรู้สึกว้าวุ่นใจนับหมื่น
เวลานี้เสียงระเบิดดังขึ้นในป่าเป็นครั้งที่สองและสาม เสียงดังกึกก้องนั้นราวกับเสียงฟ้าผ่าก็ไม่ปาน
