ดในใจว่าเขาน่าจะเตรียมการป้องกันแต่เนิ่นๆ แล้ว ภายใต้อา าภรณ์สีม่วงหม่นนั้น กระบี่ในมือรวดเร็วราวกับสายฟ้าฟาด เขาสังหารคนมาตลอดทาง ดวงตาเรียวหงส์อันเย็นชาคู่นั้นเปี่ยมไปด้วยรังสีสังหารเย็นเยียบ ดวงตาคู่นั้นเคยขโมยหัวใจของนาง ไป นางเคยเป็นเช่นแสงจันทร์ที่พาดผ่านในดวงตาของเขา พวกเขาเคยดิ้นรนต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอดอย่างบ้าคลั่ง
ยามนี้เมื่อคิดขึ้นมา หัวใจของนางด้านชาไปนานแล้ว ทว่ายังคงรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดราวกับหัวใจจะแตกสลายอยู่บ้าง
มีเซียวเยี่ยนและกองทหารรักษาพระองค์คุ้มครองเซียวจิ่น คืนนี้เซียวอี้ต้องล้มเหลวแน่แล้ว และเขาไม่อาจหนีเอาตัวรอดไปได้แน่นอน
เมื่อเซียวเยี่ยนมาถึงที่นี่ในวินาทีแรก เขาช้อนตาขึ้นมองหาหลินชิงเวย แม้ว่านางจะตัวเล็กบอบบาง ยืนอยู่ภายใต้ความมืดของราตรีอย่างไร้สุ้มเสียง ยากที่จะพบเห็นได้
แต่เขายังคงมองเห็นนาง และจับจ้องสายตาของหลินชิงเวยเอาไว้
อยู่ห่างออกไปไกลถึงเพียงนั้น ราวกับถูกคั่นเอาด้วยความเป็นความตายมากมาย ความรู้สึกในดวงตาของเขาราวกับสายฝนท่ามกลางคลื่นลมพายุที่ซัดกระหน่ำ ทั้งเดือดดาล ทั้งบ้าคลั่ง
ความสามารถของคนเรามีมากมายเพียงใด ตนเองยากที่จะรู้ได้ มีเพียงเมื่ออยู่ใ
