เซียวอี้พูดด้วยน้ำเสียงดูหมิ่นและถือดี “ให้ข้ามีสภาพศพสมบูรณ์? ไฉนไม่ใจกว้างเช่นเปิ่นหวาง หากเจ้ายอมสละตำแหน่งด้วยตนเอง เปิ่นหวางยอมไว้ชีวิตเจ้า เป็นอย่างไร?”
“ท่านยังคงหน้ามืดตามัวจริงๆ” เซียวจิ่นมองเขา รอบกายของเขาล้วนเป็นองครักษ์ลับยอดฝีมือที่คอยคุ้มกันเขาเอาไว้ตรงกลาง
เซียวอี้ “คืนนี้ไม่รู้ว่าผู้ใดกันแน่ที่เป็นคนหน้ามืดตามัว เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้วเจ้ายังจะมีอะไรให้พลิกจากความพ่ายแพ้มาเป็นผู้ชนะได้อีก? ลูกกำพร้าของอดีตฮ่องเต้คนหนึ่งหาก มิใช่เป็นเพราะเซ่อเจิ้งอ๋องคอยช่วยเหลือและสนับสนุน เจ้าจะนั่งอยู่ในตำแหน่งนี้ได้นานถึงเพียงนี้หรือ? เจ้ามีความสามารถอันใด ในใจเจ้ามีแผนการอันใดรับมือ ตั้งแต่เจ้าขึ้นมานั่งใน ตำแหน่งนี้ได้ทำอะไรเพื่อแผ่นดินต้าเซี่ยบ้าง?” คำถามเป็นพรวนถูกเอ่ยออกมาจากปาก เซียวอี้รู้สึกมีความสุขผิดสามัญ เขาอยากถามเช่นนี้มานานแล้ว เซียวจิ่นเป็นเด็กคนหนึ่ง อาศัยอ อะไรจึงได้ครอบครองตำแหน่งฮ่องเต้? “เจ้ารู้เพียงแต่นั่งฟังดนตรี มีชีวิตอยู่ดีกินดีอยู่ในวังหลวงแห่งนี้กระมัง?”
เซียวจิ่นไม่มีท่าทีอ่อนแอหรือโกรธเกรี้ยวอย่างเช่นคนในวัยเช่นเขาพึงมี ต่อให้เขาถูกเซียวอี้พูดให้ดูย่ำแย่ยิ่งกว่านี้ เ
