ขาเพียงพูดเรียบๆ ว่า “เจิ้นจะให้เจ้าได้รู้ ต่อให้ไม่ม มีเซ่อเจิ้งอ๋อง เจิ้นก็มีแผนการและการจัดการของตนเอง”
เซียวอี้ “ยามนี้วังหลวงทั้งหมดตกอยู่ในมือของเปิ่นหวาง ไม่เป็นไร เปิ่นหวางมีวิธีการมากมายให้เจ้าเขียนราชโองการสละบัลลังก์ให้เปิ่นหวาง”
พูดแล้วเซียวอี้ก็ส่งสัญญาณมือให้ทหารข้างกายก้าวขึ้นหน้า ราวกับจะจับกุมตัวเซียวจิ่น องครักษ์รอบกายเซียวจิ่นจึงเตรียมพร้อมรับมือ
เซียวจิ่นกลับยิ้มอย่างอ่อนโยนในเวลานี้ “เซี่ยนอ๋อง เจ้าคิดว่าคืนนี้ทั้งวังหลวงตกอยู่ในมือของเจ้าจริงๆ หรือ?”
“ไม่เช่นนั้นหรือ?”
ดวงตาของเซียวจิ่นเปล่งประกายระยิบระยับราวกับดวงดารา “หากเจิ้นไม่ได้คาดการณ์ผิด เวลานี้ประตูวังทุกด้านกำลังฆ่าฟันกันอย่างดุเดือดกระมัง เจ้ามีกำลังทหารหนึ่งหมื่นนาย เจิ้นให้ กองทหารรักษาพระองค์สามหมื่นนายเคลื่อนไหวพร้อมกัน ยังกลัวว่าจะรับมือทหารกบฏหนึ่งหมื่นนายของเจ้าไม่ได้หรือ?”
ในใจเซียวอี้พลันมีความรู้สึกว่าไม่ถูกต้องพาดผ่าน มันรวดเร็วเสียจนตัวเขาเองเกือบจะสัมผัสไม่ได้ เขามองใบหน้าที่เปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มของเซียวจิ่น “เจ้าคิดว่าเปิ่นหวางจะเชื่อ เจ้า?”
ผู้บังคับบัญชาสูงสุดของกองทหารรักษาพระองค์และรองแม่ทัพทุกตำแหน่
