ม้ภายในงานเลี้ยงจะดูสงบเรียบร้อยดี ทว่าเขายังคงสัมผัสได้ถึงความไม่ปกติในบรรยากาศ เขาก้มลงพูดเสียงต่ำกับหลินชิงเวย “คืนนี้ไม่เห็นของเถื่อนนางนั้น กระ ะทั่งเซ่อเจิ้งอ๋องก็มิได้ปรากฏตัว”
เงาร่างของคนที่เดินทยอยเดินออกจากงานเลี้ยงผ่านคลองจักษุของนางไป นางกล่าวเรียบๆ “อาจเป็นเพราะแม่นางสุ่ยไม่มีหน้าจะพบทุกคน ส่วนเซ่อเจิ้งอ๋องเป็นบุรุษที่ถนอมบุปผาและรักหย ยกย่อมต้องอยู่เป็นเพื่อนนางกระมัง”
หลังอาหารค่ำ นางกำนัลนำผลไม้และของว่างมาขึ้นโต๊ะ ละครบนเวทีกำลังแสดงถึงช่วงสำคัญ หลินชิงเวยฟังเสียงขับขานบนเวทีไปด้วย นางฟังอย่างสนุกสนาน แต่เพียงชั่วพริบตาหลินชิงเวยพลันรู สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้องจึงหันหน้ากลับไป พบว่าหลีเช่อหายไปแล้ว
หลีเช่อแต่งกายเหมือนนางกำนัลในงานเลี้ยงทุกอย่าง คือสวมกระโปรงยาวของนางกำนัล เพียงแต่เมื่อเขาไปเดินปะปนอยู่ในกลุ่มของนางกำนัล ภายใต้แสงสว่างเพียงสลัวๆ จึงยากที่จะพบตัวเขา
หลินชิงเวยลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้ที่ตนนั่งอยู่ นาทีนั้นราวกับได้ยินเสียงหัวใจของตนเต้นดังตึกๆๆ
ความรู้สึกนั้นคล้ายกับนางกำลังพยายามทำให้ผู้อื่นตกหลุมพรางของตน ทว่าเพียงแค่หันหน้ากลับมาอีกครั้งกลับพบว่าตนเองตกหลุมพราง
