มือทั้งคู่ของเขาที่ถูกโซ่ล่ามเอาไว้ต่อสู้ดิ้นรนสุดชีวิต ทิ้งรอยเลือดเป็นสายๆ ไว้บนข้อมือ
คนทั้งหมดที่อยู่ภายในห้องยืนดูอย่างนิ่งเฉย คนคนหนึ่งที่มีชีวิตจึงค่อยๆ ตายไปอย่างเงียบๆ กระทั่งถึงช่วงสุดท้าย บุรุษชุดดำหยุดการดิ้นรน ขาดอากาศหายใจจนสิ้นใจ
ส่วนหน้ากากหนังมนุษย์ที่อยู่บนใบหน้าของเขาแห้งลงพอสมควรแล้ว หลินชิงเวยดึงหน้ากากออกมา หลีเช่อพูดอย่างรังเกียจ “นี่เป็นสิ่งของที่ดึงออกมาจากใบหน้าของคนตาย เด็กบ้านใดต้อ องมาสวมใส่สิ่งของอัปมงคลเช่นนี้?”
หลินชิงเวยพูดอย่างเห็นขัน “ไม่ต้องกังวล อย่างไรไม่ใช่เจ้าก็พอ”
ความจริงได้พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าเซียวอี้เป็นคนเจ้าเล่ห์เพียงใด ระหว่างที่บุรุษชุดดำยังมีชีวิตอยู่ เขาไม่ยอมเผยโฉมหน้าออกมา โดยยืนฟังอยู่หน้าประตูตลอดเวลา รอกระทั่งบุรุษ ษชุดดำสิ้นใจตาย เขาจึงค่อยๆ ยกเท้าเดินเข้ามามองผลงานชิ้นสุดยอดในมือหลินชิงเวย แล้วมองใบหน้าของบุรุษชุดดำพร้อมกับหัวเราะด้วยความพึงพอใจ “ข้ารู้อยู่แล้วว่ามีเวยเวยและคุณ ณชายหลีออกโรงย่อมสำเร็จโดยง่ายดาย”
ยามนี้พวกเขาล้วนเป็นหมากในมือของเขา
และคนที่นอนตายอยู่บนเตียงก็คือผู้บังคับบัญชาสูงสุด เซียวอี้ส่งสายตาให้กับองคร
