ซีเฟยลงมือชงชาด้วยตนเอง กลิ่นหอมบางๆ จางๆ ดูคล้ายวันเวลาที่เคลื่อนคล้อยไปตามสายน้ำ นางยกน้ำชาถ้วยเล็กๆ ยื่นมาถึงมือของหลินชิงเวย “ฝีมือการชงชาธรรมดาสามัญ แม่นางอย่าได้เห็น นเป็นเรื่องน่าขัน”
หลินชิงเวยรับมาแล้วชิมชาไปหนึ่งคำแล้วพูดทั้งรอยยิ้ม “เป็นซีเฟยที่ถ่อมตัวจนเกินไป มาถึงตำหนักซีเฟยจึงได้รู้ว่าอะไรคือการชงชา มิน่าเล่าฝ่าบาทจึงโปรดปราน”
ซีเฟยเม้มริมฝีปากหัวเราะ “เจ้าอย่าได้หัวเราะเยาะข้าอีกเลย” บนข้อมือขาวนวลเนียนของทั้งสองต่างสวมกำไลหยกสีแดงไว้วงหนึ่ง ซีเฟยกล่าวอีกว่า “ข้ารู้ว่าต่อให้เจ้าอยู่ในวังหลวง ก็มิชมชอบไปมาหาสู่กับผู้อื่นนัก หลายครั้งข้าคิดจะไปเยี่ยมเจ้า ทว่ากลับเกรงว่าจะเป็นการรบกวนความสงบของเจ้า ระยะนี้เจ้าสบายดีหรือไม่?”
หลินชิงเวย “ข้าสบายดียิ่ง”
ซีเฟยเพียงแต่หัวเราะโดยมิได้พูดอันใด นางกระจ่างแจ้งดี เรื่องที่อยู่ในใจบางเรื่อง ดีหรือไม่ดีมิใช่เพียงพูดด้วยวาจา ต้องกระจ่างแจ้งในใจของตนเท่านั้น
ซีเฟย “ข้ารู้เช่นกันว่าเจ้าเป็นคนตรงไปตรงมา ข้าได้แต่หวังว่าเจ้าจะมีความสุขจริงๆ”
หลินชิงเวยวางถ้วยชาในมือลง “หลังวันสิ้นปีสักวันสองวัน ข้าก็จะไปจากเมืองหลวงแล้ว”
“ไปจากเมืองหลวง?” ซีเฟยตกตะลึง
