“ต่อไปไม่กลับมาอีกแล้วหรือ?”
“อืม” หลินชิงเวยกล่าว “ข้าชอบชีวิตอิสระที่ไร้กรอบไร้กฎเกณฑ์ การจากไปครั้งนี้อาจไม่กลับมาอีก”
ซีเฟยรู้สึกเจ็บปวดอยู่บ้าง “ไม่ง่ายดายเลยกว่าจะหาคนที่พอจะเข้ากันได้ นี่แม่นางกำลังมาบอกลาข้าหรือ?”
หลินชิงเวย “พวกเราทั้งคู่ต่างได้ในสิ่งที่ดีกว่า ดังนั้นเหนียงเหนียงมิต้องรู้สึกเจ็บปวด เหนียงเหนียงควรจะรู้สึกดีใจไปกับข้ามิใช่หรือ?”
ซีเฟยพยักหน้า “ที่เจ้าพูดมาก็ถูก”
หลินชิงเวยจ้องมองซีเฟยด้วยแววตาครุ่นคิดแล้วรินน้ำชาอีกถ้วยหนึ่ง “เมื่อก่อนท่านพูดว่า หากมีวันใดวันหนึ่งที่ข้าต้องการความช่วยเหลือจากท่าน ท่านจะช่วยเหลือข้าโดยไม่เกี่ยงใช่หรื อไม่?”
มือที่กำลังรินน้ำชาของซีเฟยชะงัก นางเงยหน้าขึ้นมองหลินชิงเวยแล้วพยักหน้าช้าๆ
หลินชิงเวยหัวเราะกับนาง “มีความเป็นไปได้ว่าอาจถึงเวลาต้องขอความช่วยเหลือจากท่าน ให้ถือเสียว่าเป็นการส่งข้าก็แล้วกัน”
ซีเฟย “ในอดีตเจ้ามีบุญคุณต่อข้า หากมีอะไรที่ข้าสามารถช่วยเหลือได้ ขอให้เจ้าเอ่ยปากเป็นพอ”
หลินชิงเวย “นี่ถือเป็นความลับระหว่างเจ้ากับข้าได้หรือไม่?”
ซีเฟย “นั่นแน่นอนอยู่แล้ว”
เมื่อออกมาจากตำหนักของซีเฟย หลีเช่อพูดขึ้นว่า “นางเป็นพระชายาคนโปรดของฮ่องเต
