้ เจ้าให้นางช่วยเหลือ ไม่กลัวว่านางจะหักหลังเจ้าหรือ?”
หลินชิงเวย “เมื่อสักครู่พวกเราเดินผ่านอุทยานหลวง จากอุทยานหลวงไปถึงตำหนักของซีเฟย เจ้าล้วนจดจำได้หมดแล้วใช่หรือไม่?”
หลีเช่อเกาหัว “อ้อๆ ข้าขอทบทวนเพื่อจดจำอีกหน่อย”
ชั่วพริบตาก็ถึงวันสิ้นปี
วันนี้ไม่มีแสงแดด และไม่มีฝนหรือหิมะ ความหนาวเย็นราวกับยามรุ่งอรุณโรยตัวลงครอบคลุมทั่วทั้งวังหลวง
ยามสาย ละครที่คณะเทียนสุ่ยหยวนกำลังร้องขับขานดังลอยออกไปไกลยิ่ง บรรดาขุนนางทั้งหลายต่างทยอยกันเข้ามาร่วมงานเลี้ยงของวังหลวง นอกจากฮ่องเต้ ไทเฮาและบุคคลสำคัญล้วนมาถึงงาน นเลี้ยง ยามกลางวันไม่มีพระชายาและสนมมาเกี่ยวข้อง
ที่ผ่านมาทุกปีบรรดาขุนนางทั้งหลายต่างมาร่วมงานเลี้ยงของวังหลวงในงานเลี้ยงกลางคืน แต่ปีนี้ฮ่องเต้คำนึงถึงบรรดาขุนนางควรร่วมรับประทานอาหารกับคนในครอบครัวอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา จ จึงจัดให้พวกเขาร่วมงานเลี้ยงในยามกลางวัน ที่จริงแล้วนี่ถือเป็นเรื่องที่พอจะเข้าใจได้
ในใจของเหล่าขุนนางนั้นต่างรู้สึกยินดี สหายร่วมงานนั้นพบหน้ากันเสมอยามเข้าประชุมในท้องพระโรง แต่โอกาสที่จะได้ร่วมรับประทานอาหารกับคนในครอบครัวอย่างพร้อมหน้าพร้อมตานั้นมีเ เพียงปีละครั้งเท่านั้น
เ
