เป็นสถานที่สำหรับเสวยสุขโดยแท้
ขณะกินอาหารมื้อเที่ยง หลีเช่อบีบแขนของหลินชิงเวย เขาคอยจับจ้องว่าตะเกียบของหลินชิงเวยจะคีบเนื้อชิ้นไหนแล้วชิงตัดหน้าคีบมากินก่อน “งูในคืนนั้น…ดูเหมือนจะคุ้นเคยกับเจ้า”
“พอใช้ได้”
“ข้าเห็นมันโอ้อวดดุร้ายปานนั้น เพียงแต่ไม่รู้ว่าหากนำมาตุ๋นในหม้อจะอร่อยหรือไม่”
หลินชิงเวยชำเลืองมองเขา “เจ้าไม่รู้ว่างูเป็นสัตว์เจ้าคิดเจ้าแค้นหรือ ก่อนหน้าที่เจ้าจะมาถึงที่นี่หนึ่งหรือสองวัน ที่นี่เพิ่งมีคนตายไปคนหนึ่ง บนร่างของเขาเต็มไปด้วยร่องรอยถูกงูกัด อาจเป็นเพราะเขาก็อยากกินเนื้องูเช่นกันกระมัง”
“…”
ยามบ่ายหลีเช่อแช่กายในบ่อน้ำพุร้อนจนสบายไปทั้งตัว ด้วยไม่มีสิ่งใดทำ เขาจึงเรียกหลินชิงเวยและเซียวอี้มารวมตัวกัน “พวกเรามีด้วยกันสามคนพอดี มาเล่นโต้วตี้จู่ [1] กันดีหรือไม่?”
หลินชิงเวย “…” เมื่อคนผู้นี้มาถึง สถานที่แห่งนี้ไม่เงียบเหงาจริงๆ
เซียวอี้ถาม “ผู้ใดเป็นตี้จู่?”
หลีเช่อรีบหยิบไพ่โป๊กเกอร์ที่เขาติดตัวมาด้วยออกมาทันที เขาอธิบายกฎกติกาการเล่น แล้วถามว่า “พวกท่านฟังกฎกติกาการเล่นกระจ่างแจ้งแล้วกระมัง? เช่นนั้นพวกเราเริ่มเล่นเถิด คนที่แพ้เยอะที่สุด คืนนี้ต้องทำอาหารให้ทุกคนกิน”
…
