ไหนเลยจะคิดว่าเขาลูบคลำขึ้นมาได้ครึ่งหนึ่งกลับพบว่าในผ้าห่มมีมืออบอุ่นข้างหนึ่งยื่นออกมาจับข้อมือของเขาเอาไว้ได้อย่างแม่นยำ เขาตกตะลึงและตั้งตัวไม่ติด หลินชิงเวยออกแรงบิดข้อมือของเขาทันที
ความเจ็บปวดในขณะนั้นทำให้เขาต้องกัดฟัน เพราะไม่กล้าส่งเสียงร้องออกมา
หลินชิงเวยตวัดผ้าห่มออกไปคลุมศีรษะของคนผู้นั้นพร้อมกับเตะเขากระเด็นลงไปบนพื้น หลินชิงเวยพลิกตัวลงจากเตียง อีกฝ่ายรีบลุกขึ้นมาจากผ้าห่มอย่างมือเท้าว่องไวเช่นกันเพียงแต่ปฏิกิริยาของเขาช้ากว่าหลินชิงเวย หลินชิงเวยรอจังหวะอยู่แล้ว เขาเพิ่งจะคลานออกมาจากผ้าห่ม นางก็จับเขาทุ่มลงพื้นด้วยเทควันโดราวกับเขาเป็นดินโคลนก้อนหนึ่ง
ขณะที่มือของหลินชิงเวยกำลังจะสกัดจุดที่ลำคอของเขา เขาตะโกนร้องเสียงดัง “ช่วยด้วย มีคนกำลังจะตายแล้ว!”
มือของหลินชิงเวยหยุดชะงักค้างอยู่บนกระดูกไหปลาร้าใต้ลำคอของเขา มารดามันเถอะ ดูเหมือนเสียงนี้จะคุ้นๆ หูอยู่บ้างนะ
ขณะเดียวกันเซียวอี้ได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวที่ดังออกไปจากห้องนี้ เขาจึงรีบรุดมาทันทีพร้อมกับจุดโคมไฟในห้องให้สว่างขึ้น
เปลวไฟเท่าเมล็ดถั่วพลันค่อยๆ สว่างขึ้นภายในห้อง แสงไฟในห้องส่องเงาร่างอันแตกต่างของคน
