ทั้งสามสะท้อนขึ้นไปบนผนังห้อง
หลินชิงเวยสวมเสื้อนอน เท้าเปล่า ฟูกนอนตกลงมาบนพื้นเละเทะยุ่งเหยิง
เส้นผมดำขลับของนางปล่อยตัวทิ้งลงมาระใบหน้าด้านข้าง ขับให้ใบหน้าของนางงดงามยิ่งขึ้น ทว่าสีหน้าบนใบหน้ากลับทำให้คนรู้สึกหนาวเหน็บ ดวงตาทั้งคู่เปล่งประกายเจิดจ้า ทว่ากลับบีบคั้นผู้คน บนไหล่ของนางมีชิงหลันขดกายนั่งอยู่ มันกำลังอ้าปากโชว์เขี้ยว ราวกับเตรียมพร้อมที่จะจู่โจมใส่คนที่คิดมิดีมิร้ายกับหลินชิงเวยทุกๆ นาที
หากเมื่อสักครู่เขาไม่ร้องตะโกนออกมา เกรงว่าหลินชิงเวยคงจะเล่นงานเขาด้วยศอกเพื่อหักคอเขาเป็นแน่ อย่าได้เห็นว่านางมีรูปร่างเล็กบอบบาง ทว่านางกลับมีเรี่ยวแรงมหาศาล
หลังจากเห็นใบหน้าของอีกฝ่ายชัดเจน ทั้งสองคนถึงกับตะลึงงัน
“หลีเช่อ?” หลินชิงเวยเรียกออกมาอย่างไม่แน่ใจนัก ไม่ผิด นาทีนี้ผู้ที่ถูกนางทุ่มลงไปบนพื้นเป็นหลีเช่อแน่แล้ว ภายใต้อาภรณ์สีแดงบนร่างของเขาท่ามกลางแสงไฟในห้อง ส่งให้เขาดูแดงสดราวกับเปลวเพลิง ใบหน้าของเขาราวกับดอกไห่ถังที่เพิ่งจะเบ่งบาน ไฝที่อยู่ระหว่างคิ้วเม็ดนั้นมีชีวิตชีวาราวกับจะหยดออกมาเป็นหยดน้ำตา
ส่วนหลีเช่อ เขาไม่เคยเผชิญหน้ากับหลินชิงเวยในยามที่เต็มไปด้วยพลังการโจ
