มตีและทำลายล้างเช่นนี้มาก่อน เขานอนอยู่บนพื้นมองสีหน้าของนางที่เปลี่ยนจากเย็นชาเป็นตกตะลึง เขาเองถึงกับตกใจอยู่บ้าง
เขาถึงกับคิดด้วยความหวาดกลัว หากเมื่อสักครู่เขาไม่ส่งเสียง สตรีที่ภายนอกดูเหมือนต้องการการปกป้องจากผู้อื่นอาจจะสังหารตนเองไปแล้วกระมัง…ยังมีงูตัวนั้นบนหัวไหล่ของนางอีก บนร่างของงูมีลวดลายสีเขียวสดใส ทันทีที่เห็นก็รู้ว่าเป็นงูมีพิษร้ายแรงสุดจะเปรียบ น่าสะพรึงกลัวเหลือเกิน
“เหตุใดเจ้าจึงมาที่นี่ในเวลานี้?” หลินชิงเวยขมวดคิ้ว
หลีเช่อชี้ไปที่หัวไหล่ของหลินชิงเวย เขากลืนน้ำลายลงคอ “ข้าเดินผิดห้องไม่ได้หรือ…เจ้า…เอางูตัวนั้นออกไปก่อนได้หรือไม่ เห็นแล้วน่ากลัว”
ชิงหลันเลื้อยลงมาจากไหล่ของหลินชิงเวยแล้วหายลับไปโดยไม่รู้ว่าไปซ่อนตัวอยู่ที่ใด หลินชิงเวยปล่อยตัวหลีเช่อแล้วจึงปัดๆ อาภรณ์ลุกขึ้นยืน หยิบผ้าห่มขึ้นมาบนเตียง
หลีเช่อเบ้ปากด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย เขามองรอยแดงบนข้อมือ “ข้าคิดไม่ถึง เจ้าถึงกับ…ถึงกับ…ลงมือกับข้าได้ลงคอ”
หลินชิงเวย “ข้าไม่รู้ว่าเป็นเจ้า ใครใช้ให้เจ้าเข้ามาลับๆ ล่อๆ”
เซียวอี้ยักไหล่ “ดูแล้วเป็นเพียงความเข้าใจผิดเท่านั้น คุณชายหลี ห้องของท่านอยู่ด้านข้าง ท่านเดินเข้าห้อง
