อย่างโอนอ่อนผ่อนตาม “ประเจิดประเจ้อเช่นนี้มิงามกระมัง หากออกประตูไปแล้วมีคนพบเห็นเข้าย่อมส่งผลเสียต่อชื่อเสียงของท่านแม่ทัพ ไม่สู้ให้ข้าไปรอท่านแม่ทั พในห้องก่อน ท่านแม่ทัพค่อยตามเข้ามาทีหลัง”
อย่างไรค่ำคืนนี้คนงามตรงหน้าต้องตกเป็นเหยื่อในกำมือของเขาแน่นอนแล้ว ไม่จำเป็นต้องรีบร้อนตอนนี้ก็ได้ บุรุษผู้นี้คล้อยตามคำพูดของหลินชิงเวยทุกอย่าง เขาหัวเราะ “ก็ได้ เจ้าไปรอ อข้าในห้องก่อน หากเจ้าคิดจะหนี คืนนี้อย่างไรเจ้าก็หนีไม่พ้นเงื้อมมือของข้าแน่”
หลินชิงเวยหัวเราะเบาๆ เดินเท้าเปล่าผ่านร่างของบุรุษผู้นั้น “ข้าไม่คิดหนี หวังเพียงว่าเมื่อถึงเวลานั้นท่านแม่ทัพอย่าหนีก็แล้วกัน”
ต่อมาภายในห้องของรองแม่ทัพท่านนั้นเกิดเสียงสั่นสะเทือนเบาๆ ลอยออกมา หลินชิงเวยยังคงเดินเท้าเปล่าอยู่บนพื้นไม้กระดานของห้องโดยมิบุบสลายใดๆ ทว่ารองแม่ทัพท่านนั้นกลับก้าว ถอยหลังทีละก้าวๆ ด้วยสีหน้าหวาดกลัว ลูกกระเดือกของเขาถูกเข็มเงินสกัดปิดเอาไว้แล้ว ฝูงงูกำลังเลื้อยเข้าไปหาเขา
หลินชิงเวยชำเลืองมองเขาด้วยดวงตาเย็นชา นางพูดเรียบๆ “การจะได้สัมผัสสาวงามนั้นยากที่สุด เจ้าไม่รู้หรอกหรือ?”
เป็นค่ำคืนที่นอนหลับโดยไม่ฝัน
เช้าตรู่ของวันรุ่งข
