คีบตะเกียบครั้งหนึ่ง ส่งเนื้อเข้าปากหนึ่งชิ้น หลินชิงเวยค่อยๆ นั่งลง ทว่านางไม่มีความอยากอาหาร หลีเช่อกินเนื้อ หลินชิงเวยเคยเห็นกับตาตนเองมาก่อน เขาสามารถกินเนื้อมันๆ เป็นชิ้นๆ โดยไม่เลี่ยนเอียน อีกทั้งพระกระยาหารจากห้องเครื่องเหล่านี้มิได้มันเลี่ยนนัก นางเพียงแต่กังขาว่าเหตุใดเจ้าหนุ่มคนนี้กินเก่งเช่นนี้ แต่รูปร่างไม่เห็นเปลี่ยนเป็นอ้วนฉุ?
หลินชิงเวยคิดแล้วอดจะหัวเราะออกมาเบาๆ ไม่ได้ ได้ยินหลีเช่อแสดงความเห็นของตน “ข้าคิดว่า เมื่อพวกเราออกจากวัง ควรลักพาตัวพ่อครัวของห้องเครื่องไปด้วยคนหนึ่ง ให้เขาทำอาหารอร่อยๆ ทุกวัน”
หลินชิงเวย “หากเจ้ามีความอดทนเช่นนั้น ลองดูก็ได้”
หลีเช่อครุ่นคิดแล้วพูดขึ้นว่า “เหตุใดข้าจึงรู้สึกว่าบุรุษทุกคนในวังหลวงแห่งนี้ล้วนมองเจ้าด้วยสายตาแปลกๆ?”
หลินชิงเวยยอกย้อน “วังหลวงแห่งนี้มีบุรุษทั้งหมดกี่คนเชียว?”
“หากจะกล่าวว่าสายตาของเซ่อเจิ้งอ๋องที่มองเจ้ามีนัยแอบแฝงอยู่บ้าง เช่นนั้นสายตาที่ฝ่าบาทมองเจ้าก็เต็มไปด้วยความรักลึกซึ้ง พวกเราล้วนเป็นบุรุษเหมือนกัน ข้าย่อมเข้าใจ” หลีเช่อพูดแล้วยังไม่ลืมใช้ศอกกระทุ้งหลินชิงเวยแล้วหัวเราะกับนาง
เนื้อที่หลินชิงเวยคีบไว้ในตะเกียบถูกหล
