ม่ค่อยกระจ่าง แต่สองประโยคสุดท้ายที่หลินชิงเวยพูดนั้น เขากลับได้ยินอย่างชัดเจน
ทันทีที่ออกจากตำหนักคุนเหอ หลีเช่อก็ยืดเอวบิดขี้เกียจอย่างอารมณ์ดี เขาถอนหายใจยาว “ยังคงเป็นเจ้าที่มีคุณธรรม”
หลินชิงเวยพูดคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “เช่นกันๆ”
“วันนี้ข้าทำให้ของเถื่อนผู้นั้นร้องไห้ขี้มูกโป่ง เจ้าพอใจหรือไม่?”
หลินชิงเวยชำเลืองมองเขา “นางจะร่ำไห้หรือไม่ ข้าไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย แต่เห็นเจ้าสนุกสนานเต็มที่ เช่นนั้นให้นางร่ำไห้สักยกก็ไม่นับว่าสร้างความลำบากให้นางนัก”
ถึงเวลากลางคืนห้องเครื่องส่งอาหารมาจริงๆ นางกำนัลรายงานชื่อของอาหารทุกจาน หลีเช่อกลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อก นอกจากอาหารเลิศรสที่กินเมื่อกลางวันแล้วเซียวจิ่นยังพระราชทานอาหารมาให้อีกสามอย่าง รอกระทั่งอาหารขึ้นโต๊ะครบทุกจาน กงกงผู้นำอาหารมาส่งจึงกล่าวกับหลินชิงเวยด้วยท่าทีเป็นมิตร “พระกระยาหารที่ฝ่าบาททรงพระราชทานล้วนขึ้นโต๊ะครบทุกจานแล้ว แม่นางหลินค่อยๆ กินขอรับ”
หลินชิงเวยพยักหน้า “ลำบากกงกงแล้ว”
เมื่อนางกำนัลและกงกงออกไปจากที่นั่น หลีเช่อกระโจนเข้าหาโต๊ะอาหารทันที เมื่อเขาเห็นอาหารอันโอชะขึ้นโต๊ะจึงเริ่มกินจนพุงกาง
เห็นหลีเช่อกินจนปากมันแผล็บ เขา
