?”
หลินชิงเวยถูกคำพูดของเขาทำให้สำลักน้ำแกงจึงไอออกมา “แค่กๆ…”
หลีเช่อพูดอีกว่า “แต่ทุกคนล้วนมีหัวอกเดียวกัน ข้าก็ไม่ได้กินเช่นกัน” เขามองหลินชิงเวยกระอักกระไอ “เจ้ากินช้าลงหน่อยได้หรือไม่ ดูท่าทางกินอาหารตะกละมูมมามของเจ้า สำลักแล้ว กระมัง เวลานี้ดีชั่วอย่างไรเจ้าก็เป็นประมุขของตำหนักหลังหนึ่ง ออกมาข้างนอกควรคำนึงถึงภาพลักษณ์ของตัวเองบ้าง”
“…”
