ากความจริงใจ แต่อย่าได้คาดหวังว่ารอยยิ้มนั้น จะมีให้หลินชิงเวย นางเพียงแต่พอใจในสิ่งที่หลินชิงเวยมอบให้เท่านั้นเอง นางตรัสอีกว่า “แม่นางหลินตั้งใจปรุงขี้ผึ้งบำรุงผิวพรรณขวดนี้ ช่างมีน้ำใจจริงๆ”
หลินชิงเวยพูดเรียบๆ “ขออวยพรให้ไทเฮาทรงมีรูปโฉมงดงามอ่อนเยาว์อยู่เสมอเพคะ”
บรรดาพระชายาและสนมที่อยู่ในงานเลี้ยงไม่ใคร่เข้าใจนัก เมื่อก่อนระหว่างไทเฮาและหลินชิงเวยเป็นเสมือนน้ำกับไฟ มาบัดนี้กลับปรองดองเช่นนี้?
แต่ต่อมากลับพอจะเข้าใจได้ว่า ตอนนี้หลินชิงเวยมิใช่คนของตำหนักในแล้ว ย่อมไม่เกิดความขัดแย้งบาดหมางอันใดกับไทเฮา
ตัวละครเอกในวันนี้คือไทเฮา ย่อมไม่มีใครสังเกตเห็นซีเฟยที่อยู่ท่ามกลางบรรดาพระชายาและสนม รูปโฉมและบุคลิกของซีเฟยอยู่ในขั้นไม่เลวเลยทีเดียว นางมีนิสัยอ่อนโยน ไม่เป็นจุดสนใจข ของผู้คนนัก คนอื่นได้แต่เข้าใจว่านางได้รับความโปรดปรานจึงมีรูปโฉมงดงามเช่นนี้
เห็นหลินชิงเวยมาถึง นางส่งสายตาไปทางหลินชิงเวยพร้อมกับรอยยิ้มกระจ่างใสและเป็นมิตร
หลังจากหลินชิงเวยเข้านั่งประจำที่แล้วสังเกตเห็นซีเฟยเช่นกัน จึงพยักหน้าน้อยๆ นับว่าเป็นการทักทายกัน
ทว่าสุ่ยฉ่ายชิง นับแต่ไทเฮาถือขี้ผึ้งบำรุงผิวพรรณไว้ในมือ สายตาของน
