างมิได้เลื่อนออกจากมือของไทเฮาอีกเลย ในใจของนางเต็มไปด้วยความสับสนว้าวุ่น มีเพียงสวรรค์เท่านั้นที่รู้ ว่านางคาดหวังเพียงใด
หากเรื่องนี้เลือกได้อีกครั้ง นางไม่มีทางใช้วิธีการเช่นนี้มาต่อกรกับหลินชิงเวย เพียงแต่น่าเสียดายที่เรื่องนี้ไม่อาจเลือกใหม่ได้อีกครั้ง
ไทเฮาตรัสด้วยความปีติยินดี “เด็กๆ ประทานสุราให้กับแม่นางหลิน”
นางกำนัลหน้าตางดงามถือกาสุราสีม่วงทองเข้ามา รินสุราให้หลินชิงเวยถ้วยหนึ่ง หลินชิงเวยลุกขึ้นคารวะไทเฮาราวกับไม่มีเรื่องอันใดเกิดขึ้นแล้วเงยหน้าขึ้นดื่มสุรา
ต่อมาไทเฮารับสั่งให้เริ่มเงินเลี้ยง บรรดานางกำนัลเข้ามานำอาหารเลิศรสขึ้นโต๊ะ หลีเช่อยืนอยู่ข้างหลังหลินชิงเวย เขาไม่มีวาสนาต่ออาหารอันโอชะเหล่านี้ ได้แต่น้ำลายไหลมองตาป ปริบๆ
ก่อนจะเริ่มงานเลี้ยง เซียวจิ่นดื่มสุราคารวะไทเฮาก่อนหนึ่งถ้วย ต่อมาเป็นเซียวเยี่ยนดื่มสุราคารวะ ต่อมาอีกเป็นพระชายาและสนมของตำหนักในลุกขึ้นมาดื่มคารวะต่อไทเฮา ต่างได้อ อำนวยอวยพรด้วยคำพูดอันเป็นสิริมงคล ไทเฮาล้วนรับคำอวยพรเหล่านั้น
เมื่อดื่มสุราคารวะล้วนเป็นสุราพระราชทาน แขกเหรื่อที่นั่งอยู่ล้วนมิต้องรินสุราด้วยตนเอง บริเวณโดยรอบของงานเลี้ยงล้วนมีนางกำน
