น ชายกระโปรงของนางกำนัลที่สะบัดพลิ้วด้วยท่วงท่าการเดินเหินอันแช่มช้อย มารดามันเถอะ ถึงกับเป็นบุรุษคนหนึ่ง แม้หลีเช่อจ จะสูงกว่าสตรีทั่วไปอยู่บ้าง แต่เมื่ออยู่ในกลุ่มบุรุษแล้วเขาไม่ได้สูงโดดเด่น ด้วยเหตุนี้เมื่อเขาเดินไปเดินมาในงานเลี้ยงจึงไม่ได้เป็นจุดสนใจของผู้อื่น
หลินชิงเวยจับจ้องสายตามองไป ริมฝีปากของนางปรากฏให้เห็นรอยยิ้มคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้มอย่างควบคุมไม่อยู่ นางถึงขั้นรู้สึกตั้งตารอคอยอยู่บ้างว่าเจ้าหนุ่มคนนี้จะสำแดงเดชอันใด ออกมา
เซียวเยี่ยนหลุบตาลงครึ่งหนึ่ง สีหน้าบนใบหน้านั้นเรียบเฉย เขาพลันรู้สึกรับรู้ได้ว่ามีสายตาคมปลาบคู่หนึ่งมองมาที่นี่ จึงค่อยๆ ช้อนตาขึ้นมอง ชั่วขณะที่เขามองไปกลับมองเห็น ดวงหน้างดงามแฉล้มเฉกเช่นครั้งแรกที่ได้พบหลินชิงเวย ส่งผลให้เขาตกอยู่ในอาการตะลึงงันน้อยๆ
หลินชิงเวยกลับไม่รู้ตัวว่าขณะที่นางกำลังมองหลีเช่อ เซียวเยี่ยนมองนางอยู่ตลอดเวลา
เวลาหมุนย้อนกลับ ราวกับกลับไปในอดีต รอยยิ้มและความสดใสทั้งหมดบนใบหน้าของนางล้วนเกิดขึ้นเพราะเขาทั้งสิ้น เขาคิดว่าบางทีอาจเป็นเพียงความรู้สึกสับสนชั่วครู่ชั่วยามที่เกิดขึ้ นเพียงประเดี๋ยวประด๋าวของเขา นับตั้งแต่ที่แยกกันที่เ
