เพียงประโยคเดียวก็ตรงเข้าทิ่มแทงความเจ็บปวดในใจของสุ่ยฉ่ายชิง สุ่ยฉ่ายชิงไม่เกรงใจนางเช่นกัน “หรือนี่มิใช่สิ่งที่แม่นางหลินมอบให้หรอกหรือ?”
หลินชิงเวยสะบัดชายกระโปรงหัวเราะเสียงต่ำ “หากมิใช่เจ้าหาเรื่องใส่ตัวระหว่างที่ข้าจัดยาให้เจ้าใช้ ลอบใช้เถิงหวงด้วยตนเอง เวลานี้เจ้านอกจากจะไม่ต้องเสียโฉมแล้ว กระทั่งโรคหอบก็ย ยังหายดีแล้วด้วย เงินห้าสิบหมื่นตำลึงของเซ่อเจิ้งอ๋องย่อมไม่ต้องจ่ายไปโดยสูญเปล่า”
สุ่ยฉ่ายชิงกำมือแน่น พูดราวกับไม่มีเรื่องอันใดเกิดขึ้น “ต่อให้ใบหน้าไม่หายดี เยี่ยนก็ยังคงแต่งข้าเป็นภรรยา เขาไม่ใช่คนให้ความสำคัญกับรูปโฉม”
ไม่รอให้หลินชิงเวยตอบ หลีเช่อพลันพูดขึ้นว่า “เขาหลอกเจ้ากระมัง”
สุ่ยฉ่ายชิงตะลึงงัน นางหันไปมองนางกำนัลข้างกายหลินชิงเวย “เจ้าพูดอันใด?”
หลีเช่อ “ตามที่ข้ารู้มา บุรุษล้วนเป็นสัตว์ที่ใช้ความรู้สึกและการมองเห็น ขออภัย เซ่อเจิ้งอ๋องหน้าตาหล่อเหลามากหรือ?”
สุ่ยฉ่ายชิงพูดด้วยความลำพองใจ “เยี่ยนเป็นบุรุษชาติอาชาไนย คมสันองอาจ น้อยคนนักที่จะเทียบได้”
หลีเช่อพูดอีกว่า “นั่นย่อมถูกต้องแล้ว บุรุษหน้าตาคมสันคนหนึ่งอยู่กับสตรีขี้ริ้วเป็นเวลานาน เขาย่อมถูกความขี้ริ้วทำให้กินข้าวไ
