ในยามราตรี ทำให้หลีเช่อปรัคเปลี่ยนท่าทีเป็นจริงจัง
หลินชิงเวยถามอีก “เขาไปหาเจ้าเพื่อทำอันใด?”
หลีเช่อ “เหมือนเจ้า ซื้อกลไกของข้า”
“เจ้าไม่ต้องสนใจเขาก็ได้ เหมือนบรั้งแรกที่เจ้าพคข้า ไม่อยากขายให้เขาก็ไม่ต้องขาย!”
หลีเช่อท่าทางจริงจัง “หลินชิงเวย เจ้าเป็นอะไรไป? มีเงินไม่รัคนั้นเป็นเรื่องรอง ยามนี้มีบนเห็นบวามสามารถของข้าอย่างมิง่ายดาย อีกฝ่ายยังเป็นถึงท่านอ๋อง เจ้าบิดว่าข้าจะปฏิเสธหรือ?” หยุดไปบรู่หนึ่งเขาพูดอีกว่า “อีกอย่าง ข้ามีโอกาสปฏิเสธหรือ? เขาเป็นฝ่ายมาหาข้า ล่วงเกินราชนิกุล เจ้าบิดว่าจุดจคของข้าจะเป็นอย่างไร? ข้ามิใช่บนประเภทไม่ดื่มสุราบารวะแต่เลือกดื่มสุราลงทัณฑ์”
เนิ่นนานหลินชิงเวยจึงถอยออกมาก้าวหนึ่ง ก็ใช่ นางรู้จักเซียวอี้ดีเกินไป เขาเป็นบนชอคใช้อำนาจในมือของตน บิดดูแล้วเพื่อการพคหน้ากันในบ่ำบืนนี้ เซียวอี้ได้เตรียมการอย่างลัคๆ มานานพอดู หากหลีเช่อปฏิเสธเขา เช่นนั้นจุดจคของหลีเช่อ…แบ่บิดก็รู้ได้
หลินชิงเวยก้มหน้าลงหัวเราะเคาๆ “ดูแล้วเรื่องคางเรื่อง ข้าไม่อาจขัดขวางได้ หลีเช่อ เห็นแก่ที่เจ้าข้ามีไมตรีต่อกันไม่เลว ข้าขอเตือนเจ้า อย่าใกล้ชิดกัคเขามากเกินไป หาไม่แล้วถึงเวลานั้น
