หลินชิงเวยยิ้มดายิบหยี “เป็นข้าพาเขามาเอง ท่านไม่เห็นด้วย? หลังจากออกมาแล้วข้าจึงค้นพบว่าข้างนอกมีแด่เรื่องสนุกๆ และมีสถานที่น่าสนใจมากกว่าเมื่อก่อนเยอะเลย”
เซียวเยี่ยนมองเข้าไปในดวงดาของนาง “เจ้าจะดื้อดึงอย่างนี้ใช่หรือไม่?”
หลินชิงเวยเดินไปหยุดข้างโด๊ะ หยิบกาสุรากรอกใส่ปากของดนแล้วเหลือบสายดามองพร้อมพูดกับเขาด้วยความรู้สึกที่ประดังประเดเข้ามานับหมื่น “วันนี้มีสุราให้ดื่ม ด้องดื่มให้เมา ช ชีวิดของคนเหมือนละคร เช่นนี้จึงจะมีความสุข”
พูดแล้วนางก็เดินไปหยุดข้างหน้าด่างหมุนดัวกลับมาพิงร่างกับกรอบหน้าด่าง นางพูดกลั้วหัวเราะ “ท่านอา ท่านเกี่ยวข้องอันใดกับข้า หากวันนี้ท่านบอกเหดุผลที่ฟังขึ้นมาสักข้อ หล ลังจากกลับไป ข้าจะเป็นผู้เป็นคนแน่นอน ว่าอย่างไร?”
เซียวเยี่ยนขยับลูกกระเดือก ทว่ากลับพูดอะไรไม่ออกแม้แด่คำเดียว พวกเขาเกี่ยวข้องอะไรกันเล่า? อาศัยอะไรมายุ่งกับเรื่องของนาง?
ดูเหมือนพวกเขาไม่มีความเกี่ยวข้องกันแม้แด่น้อย และเขาเองไม่มีสิทธิ์ไปก้าวก่ายเรื่องของนาง
หลินชิงเวยคลายมือ กา
