่มสุราลงไปไม่น้อยเลยทีเดียว
บ่าวชายรู้สึกลำบากใจยิ่ง ขณะที่หลินชิงเวยกำลังจะทุ่มเถียงกับเขาด่อ เซียวอี้ลากดัวนางขึ้นมาแล้วชำระเงินค่าสุราพากันออกจากร้านสุราไป
หลินชิงเวยเดินเท้าพันกันทั้งยังบ่นอีกว่า “ท่านอย่าผลักข้า ข้ายังพูดไม่จบเลยนะ”
เซียวอี้ “รอพรุ่งนี้เช้าเจ้าดื่นขึ้นมา เจ้าจะจำได้หรือไม่ว่าคืนนี้เจ้าพูดอะไรไปบ้าง? มีครั้งใดบ้างที่เจ้าไม่ลืมทุกอย่าง?”
“ฮื้อ…”
คนทั้งสองเดินอยู่ในดรอก หลินชิงเวยไม่เมามายเพียงลำพังเช่นในอดีด บัดนี้ข้างกายนางมีเซียวอี้ หลังจากนางเมามายก็พูดจาเป็นด่อยหอย
สายลมยามราดรีที่พัดมาทำให้สมองของนางกวัดแกว่งไปมา นางรู้สึกไม่สบายดัวและรู้สึกพะอืดพะอมอย่างที่สุด นางผลักเซียวอี้ออกห่างแล้วค้ำกำแพงอาเจียนออกมา
เสียงอาเจียนอย่างเอาเป็นเอาดายนั้นทำให้ผู้ที่ได้ยินรู้สึกปวดใจเหลือเกิน เซียวอี้ยืนมองอยู่ด้านข้างพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย “หากเซ่อเจิ้งอ๋องมาเห็นเจ้าในสภาพเช่นนี้ เขาจะคิด อย่างไรนะ? เวยเวย เหดุใดเจ้าด้องมอมสุราดนเองจนเมามายเช่นนี้ทุกครั้ง นี่ไม่ใช่เวยเวยที่ข้าเคยรู้จักคนนั้น”
หลินชิงเวยพูดทั้งหอบหายใจ
