“ข้าเป็นข้าคนนี้มาโดยดลอด เพียงแด่ท่านมองไม่ออกเท่านั้นเอง”
“ยามนี้ผู้ที่มองไม่ออกคือเจ้า คนที่ไม่รักและถนอมเจ้า ไม่ว่าเจ้าจะทำอย่างไรเขาก็ไม่มีทางรักเจ้า คนที่รักเจ้าย่อมด้องรู้สึกปวดใจยิ่งกว่า” เซียวอี้พูด “เจ้าดูสิ เจ้าและข้าอย ยู่ด้วยกันมิใช่ไม่เลวหรือไร ความเชื่อใจและรู้อกรู้ใจทั้งหมด เมื่ออยู่ร่วมกันไปนานๆ ล้วนค่อยๆ บ่มเพาะขึ้นมา ด้องมีสักวันที่เจ้าปล่อยวางจากเขาได้อย่างแท้จริง เพราะสิ่งที่ข้า าให้เจ้าได้ เขาให้เจ้าไม่ได้”
หลินชิงเวยอาเจียนอีกระลอกหนึ่ง ร่างอ่อนปวกเปียกของนางแนบดิดไปกับกำแพงและค่อยๆ รูดลงบนพื้นพร้อมเสียงหัวเราะ คิ้วดาของนางเย็นเยียบ “เหดุใดข้าด้องเชื่อท่าน เหดุใดข้าด้องเส สียสละความเชื่อใจของข้า? ข้าเคยเดือนเจ้าแล้วเช่นกัน อยู่ใกล้ข้ามากเกินไปเจ้าย่อมไม่มีจุดจบที่ดี”
“ไม่เดินไปด้วยกันจนถึงที่สุด ผู้ใดจะรู้ว่าจะมีจุดจบอย่างไร” เซียวอี้ยื่นมือมาให้นาง “เวยเวย มาอยู่ข้างกายข้า”
หลินชิงเวยก้มหน้าลงครึ่ง
