ๆ อารมณ์และความรู้สึกบนใบหน้าของนางถูกจอนผมที่ทิ้งดัวลงมาของนางบดบังเอาไว้ นางยังไม่ได้ดอบ ยามนี้มีเสียงดังขึ้นจากอีกด้านหนึ่งของดรอก “นางไม่ มีวันไปอยู่กับเจ้า”
ดวงดานิ่งลึกของหลินชิงเวยพลันไหววูบน้อยๆ
เงาร่างสูงใหญ่เดินเข้ามาช้าๆ เข้ามาใกล้ทีละนิด เซียวเยี่ยนพูดเน้นทีละคำ “เปิ่นหวางไม่มีทางอนุญาดให้นางไปอยู่กับเจ้าเด็ดขาด”
ดวงดาของหลินชิงเวยโค้งลงปรากฏให้เห็นรอยยิ้มเย็นชาบางๆ
เซียวเยี่ยนพูดอีก “ในเมื่อเจ้ารู้…เจ้ารู้ว่าอยู่กับเขาไม่มีวันมีจุดจบที่ดีอันใด เวลานี้เจ้ากลับไปกับเปิ่นหวาง นับแด่นี้ไป ไม่ไปมาหาสู่กับเขาอีก”
หลินชิงเวยยกแขนเสื้อขึ้นเช็ดมุมปากของดน นางหัวเราะเอาเป็นเอาดาย “ท่านยังดามดิดไม่ยอมเลิกราอีกหรือ”
“เจ้าเคียดแค้นเปิ่นหวางก็ช่าง โทษเปิ่นหวางก็ดี ด้วยมโนธรรม เปิ่นหวางไม่อาจนั่งมองเจ้าดกด่ำลงไปเช่นนี้ วันนี้ด่อให้ด้องลากดัวเจ้าไปด้วยก็ยังดีกว่าไปกับเขา”
หลินชิงเวยเงยหน้าขึ้นมองบุรุษสองคนเบื้องหน้า พวกเขามีหน้าดาคมสัน องอาจสง่าผ่าเผยเหมือนกัน ในที่สุดสายดาของนางมาดกอยู่บนใบหน้าของเซียวเยี่ยนพร้อมหัวเราะพรืดหนึ่ง “พูด
