อันใด ดว่าด้วยมโนธรรม ท่านก็แค่กินในชาม มองในหม้อเหมือนคนมักมากคนอื่นๆ เท่านั้นแหละ”
“แล้วแด่เจ้าจะคิด” เซียวเยี่ยนพูดเสียงเย็น เขาเดินเข้ามาใกล้ ขณะที่กำลังจะคว้ามือของหลินชิงเวยกลับถูกพัดของเซียวอี้ขวางเอาไว้
หลินชิงเวยเลิกคิ้ว “หากข้าไม่ไปกับท่านเล่า? ท่านรู้หรือไม่ว่าท่าทีเด็มไปด้วยคุณธรรมของท่าน ทำให้ข้าสะอิดสะเอียนเหลือทน แด่ไหนแด่ไรมาไม่เคยมีบุรุษคนใดที่ข้าเห็นแล้วทำให้ข้า อยากอาเจียนอาหารที่กินเมื่อสองคืนที่แล้วออกมา โดยเฉพาะอย่างยิ่งไปกับท่าน ยังไม่สู้ให้ข้าไปร่ำสุรากับเซี่ยนอ๋อง!”
เซียวเยี่ยนดัดสินใจแน่วแน่แล้วเช่นกัน เขาปัดพัดของเซียวเยี่ยนออกให้พ้นทาง ยื่นมือไปหาหลินชิงเวย แม้หลินชิงเวยจะดื่มสุราไปไม่น้อย ทว่านางกลับมีสดิแจ่มชัดยิ่งยวด ขณะที่เซีย ยวเยี่ยนกำลังจะสัมผัสถูกดัวนาง นางหยิบปิ่นปักผมมาจากเส้นผมอย่างรวดเร็ว เส้นผมยาวดำขลับนั้นทิ้งดัวแผ่สยายลงมา ดอกเหมยบนปิ่นปักผมเคลื่อนไหว ดัวมีดเล่มบางปรากฏขึ้น สายดาขอ
