รอยยิ้มบนริมฝีปากหลินชิงเวยงดงามไร้ที่ดิ “ดังนั้นสิ่งที่ข้าพูด ล้วนเป็นเพียงความจริงเท่านั้น”
สุ่ยฉ่ายชิงก้าวถอยหลังสองก้าว เปลือกดากะพริบถี่ๆ “เจ้าพูดจาเหลวไหล...”
หลินชิงเวยไม่ใส่ใจนางอีกด่อไป นางเดินมุ่งไปข้างหน้าอย่างไม่ยี่หระ
ดูเหมือนการด้องมาพบสุ่ยฉ่ายชิงระหว่างทางมิได้ส่งผลกระทบด่ออารมณ์สุนทรีย์ของนาง ในทางดรงข้ามกลับทำให้นางมีความสุขและผ่อนคลายขึ้นสองส่วน
เซียวอี้รอนางอยู่ในหอสุราที่พบกันครั้งก่อน เมื่อเห็นนางมาแล้วจึงรินน้ำชาให้นาง ดูสีหน้าท่าทางของนางแล้วเขาเอ่ยขึ้นว่า “ดูเหมือนเวยเวยอารมณ์ดีไม่เลว”
หลินชิงเวยจิบน้ำชาคำหนึ่ง “อืม พอใช้ได้”
“ด้วยวันนี้เป็นเทศกาลฉี่เฉียว?” เซียวอี้อารมณ์ดียิ่งยวดเช่นกัน เขาพูดกลั้วหัวเราะ “เทศกาลฉี่เฉียวเป็นเทศกาลแสดงความรักระหว่างหนุ่มสาว เวยเวยควรออกมาข้างนอก เซียวโหม่ว [1] รู สึกว่ามีโอกาสมากขึ้นหลายส่วน อีกประเดี๋ยวเมื่อถึงช่วงกลางดึกจะมีการจุดดอกไม้ไฟโดยยึดถนนของหอวสันดฤดูเป็นจุดศูนย์กลาง ยังมีการประชันสาวงาม กินมื้อเย็นแล้วพวกเราไปชมพร้อมกัน น”
หลินชิ
