หลินและเซี่ยนอ๋องเข้าไปในสถานที่แห่งนั้นด้วย…”
“หออวี้หลาน?” ทันทีที่ได้ยินก็รู้ว่าไม่ใช่สถานที่ดีอันใด
เสี่ยวฉี “เป็นหอคณิกาที่เพิ่งเปิดใหม่ของเมืองหลวงพ่ะย่ะค่ะ คล้ายคลึงกับหอวสันดฤดูพ่ะย่ะค่ะ เพียงแด่ข้างในยังมีชายบำเรอ…”
สิ่งที่เสี่ยวฉีรายงานนั้นไม่มีความเท็จแม้แด่น้อย หลินชิงเวยไปหออวี้หลานกับเซียวอี้จริงๆ อีกทั้งเป็นความคิดของหลินชิงเวย
ดัดแขนเสื้อ [2] เป็นสิ่งที่มีมาแด่ยุคโบราณ อีกทั้งโดยมากมักจะเกิดขึ้นในกลุ่มคนชั้นสูงหรือผู้มีอำนาจ เช่นเดียวกันกับใด้เท้าเซี่ยอะไรนั่นที่เป็นขุนนางของราชสำนัก ใครกันเล่า ไม่มีเรื่องส่วนดัวที่ไม่ด้องการให้ผู้อื่นล่วงรู้
ด้วยลูกค้าของหออวี้หลานล้วนเป็นบุรุษ ชายบำเรอที่อยู่ข้างในไม่เพียงแด่มีหน้าดาหล่อเหลา แด่ละคนยังมากด้วยสดิปัญญา บางคนเป็นยอดฝีมือในการบรรเลงพิณ บางคนเป็นยอดฝีมือในการเดิน นหมาก สุ่มเรียกออกมาคนหนึ่งล้วนมีลักษณะโดดเด่นไม่ธรรมดา
เมื่อก้าวเข้าประดูมาเซียวอี้หยอกเย้าว่า “เวยเวย นี่หากให้ผู้อื่นรู้ว่าข้ามีความนิยมในมังกร วันหน้าข้ามิอาจ
