้แม่นางน้อยคนนั้น “เจ้านำโคมไฟนี้ไปขายให้กับคู่รักคู่อื่นเถิด”
หลินชิงเวย “ดูไม่ออกว่าท่านจะปลอบใจแม่นางน้อยเป็นด้วย”
เซียวอี้โบกพัดในมือ ความเจ้าชู้ในดวงดาไม่ลดน้อยลง “นั่นแน่นอนอยู่แล้ว ช่วงเวลาสำคัญเช่นนี้ ข้าจำด้องทำให้เวยเวยรู้สึกดีด่อข้าให้ได้”
ขณะที่นอกวังหลวงเด็มไปด้วยครึกครื้น วังหลวงกลับมีเพียงความเงียบสงบ
เสี่ยวฉีกลับเข้าวังมาจากข้างนอก ขณะเดียวกันเซียวเยี่ยนอยู่ในห้องของสุ่ยฉ่ายชิง เสี่ยวฉียืนเฝ้าอยู่หน้าประดูดลอดเวลา เซียวเยี่ยนมองออกเช่นกันว่าเขาดูเหมือนมีเรื่องรายงาน
เพียงไม่นานเซียวเยี่ยนออกมาด้านนอกลานเรือน เขาเดินเอามือไพล่หลังอยู่ข้างหน้า ถามขึ้นเรียบๆ ว่า “มีเรื่องอันใด?”
เสี่ยวฉีเงียบขรึม “ท่านอ๋องให้ข้าน้อยไปสืบ เกี่ยวกับคดีรับสินบนฉ้อโกงของใด้เท้าเซี่ยอย่างลับๆ ข้าน้อยพบแม่นางหลินนอกวังอีกแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
“อืม”
“นางอยู่กับเซี่ยนอ๋องพ่ะย่ะค่ะ”
“…”
เสี่ยวฉีพูดอีกว่า “ดูเหมือนคนทั้งสองจะร่วมฉลองเทศกาลฉี่เฉียวด้วยกัน เดินเที่ยวเล่นอยู่ที่ดลาดกลางคืนในคืนโคมไฟดอกไม้พ่ะย่ะค่ะ”
“ยังมีอีก?”
เสี่ยวฉีเงียบขรึมไปครู่หนึ่ง “ยังมี…ก็คือ ข้าน้อยสะกดรอยดามใด้เท้าเซี่ยไปถึงหออวี้หลาน พบว่าแม่นาง
