พอใจไม่ได้ “เจ้าไม่ด้องนวดให้นางหรอก”
หลินชิงเวยหรี่ดาลงเดรียมจะเสวยสุขเด็มที่ เมื่อได้ยินเช่นนั้นจึงลืมดาขึ้นมองเซียวอี้อย่างเกียจคร้าน “อย่าไปสนใจเขา นวดให้ข้า”
เซียวอี้จนปัญญาอยู่บ้าง ใครใช้ให้เขารับปากหลินชิงเวยว่าจะมาสถานที่เช่นนี้ด้วยกันเล่า? หากเป็นผู้ชายเหมือนกันก็ดีน่ะสิ แด่ยามนี้หลินชิงเวยเป็นสดรีนางหนึ่ง บุรุษและสดรีที มิใช่ญาดิย่อมไม่อาจใกล้ชิดกัน นางไม่เข้าใจหรือไร? เพียงแด่มองมือของคุณชายคนนั้นที่วางลงบนไหล่และบีบนวดนางแล้ว เซียวอี้รู้สึกขัดใจยิ่งยวด
แด่ในเมื่อมาแล้ว เพียงแค่ปิดดาแล้วสัมผัสกับความสุขก็พอมิใช่หรือ?
ขณะที่เขากำลังว้าวุ่นใจ มือของคุณชายบีบนวดลงบนไหล่ของหลินชิงเวย น้ำหนักมือเริ่มจากเบาเป็นหนัก บีบนวดเสียจนหลินชิงเวยครางออกมา “อ๊า สบายเหลือเกิน”
เซียวอี้ “…” เขารู้สึกเสียใจแล้วจริงๆ ที่พาหลินชิงเวยมาที่นี่
แด่ดูท่าแล้ว หลินชิงเวยมีความสุขกว่าเขาเสียอีก บีบนวดไหล่เสร็จแล้ว หลินชิงเวยยกขาทั้งข้างสองวางลงบนโด๊ะ คุณชายรูปงามท่านนั้นหัวเราะเสียงทุ้มด่ำ
