ึงเช่นกันว่าจะมีวันหนึ่งที่อักษรสามตัวนี้ “หลินชิงเวย” สำหรับเขาแล้วมั นหมายถึงอะไรกันแน่
เซียวเยี่ยนปลอบโยนสุ่ยฉ่ายชิง “อย่าคิดมาก บนโลกนี้ไม่ได้มีนางเป็นหมอเพียงคนเดียว ช้าเร็วข้าย่อมต้องหาคนมารักษาโรคของเจ้าให้หายดีแน่ ย่อมไม่ปล่อยให้เจ้าจากไปโดยไม่สนใจว่า าเจ้าจะเป็นตายร้ายดีอย่างไร”
“เยี่ยน” สุ่ยฉ่ายชิงโผเข้ามาในอ้อมกอดของเขา พูดทั้งร่ำไห้ “หากชั่วชีวิตนี้โรคของข้าไม่อาจรักษาให้หายขาดได้เล่า ข้าต้องเป็นคนขี้ริ้วไปชั่วชีวิต ท่านยังจะปฏิบัติต่อข้าเช ช่นนี้หรือไม่?”
เซียวเยี่ยนเงียบขรึมเนิ่นนาน ในใจมีความรู้สึกเจ็บปวดรวดร้าวที่มิอาจบรรยายออกมาเป็นคำพูดเมื่อเขากล่าวว่า “ข้าจะแต่งเจ้า”
คำสัญญานี้ ไม่รู้ว่าสุ่ยฉ่ายชิงหยั่งเชิงลองใจเขามากี่ครั้งและรอคอยมานานแค่ไหน มาบัดนี้นับได้ว่ารอกระทั่งเซียวเยี่ยนพูดเองกับปากแล้ว นางจึงยินดีปลาบปลื้มจนต้องร่ำไห้อีก กครั้ง
