“อิดโรย?” หลินชิงเวยคิดว่านางอยู่ในจวนของหลีเช่อหลายวัน พักฟื้นร่างกายได้ไม่เลว
เซียวอี้ “สตรีดื่มสุรามากเกินไปไม่ใช่เรื่องดี มันทำลายสุขภาพเจ้าไม่รู้หรือ?”
หลินชิงเวยเลิกคิ้วหัวเราะ ชี้นิ้วไปที่น้ำชา “ท่านอ๋องกำลังใส่ใจข้า? ดูแล้วข้าอยู่ในสายตาของท่านอ๋องตลอดเวลา ไม่ว่าข้าทำอะไร ท่านอ๋องล้วนกระจ่างแจ้ง”
เซียวอี้เปิดพัดขึ้นมาโบกพร้อมพูดจายิ้มแย้ม “ความหมายของข้าคือ เจ้าดื่มสุราคนเดียวทำลายสุขภาพ คราวหน้าเรียกข้าด้วย ข้าดื่มเป็นเพื่อนเจ้า ไม่เมาไม่กลับ”
หลินชิงเวยพูดเนิบๆ “ดื่มคนเดียวไม่สนุกจริงๆ เลือกวันไม่สู้ดื่มในวันที่พบกัน คืนนี้ก็แล้วกัน ท่านเลี้ยงข้ากินข้าวดื่มสุรา”
คิ้วของเซียวอี้พาดเฉียงขึ้น “เอ๊ะ คิดตกแล้วนี่?”
หลินชิงเวยมองเขาแวบหนึ่ง “เพียงแต่ข้าไม่มีเงินติดตัว ข้ากินข้าวกับท่านที่นี่สักมื้อเท่านั้นเอง”
ดังนั้นหลังจากดื่มน้ำชายามบ่ายแล้ว รอกระทั่งเย็นย่ำ เซียวอี้จึงพาหลินชิงเวยไปหาร้านอาหาร คนทั้งสองเมื่ออยู่ในตลาดกลางคืนดูไม่ต่างจากชายหนุ่มหญิงสาวทั่วไป เมื่อไปถึงร้านอาห หารก็สั่งสุราชั้นดีและอาหารเลิศรสมาเริ่มกินกัน
เซียวอี้ทา
