ว่าสุ่ยฉ่ายชิงล้มป่วยจึงรีบมาเยี่ยมนาง เห็นนางนอนหันหลังให้ตนอยู่บนตั่งจึงเอ่ยขึ้นว่า “เป็นอย่างไรบ้าง ได้ยินว่าเจ้าล้มป่วยแล้วไม่ยอมดื่มยา หรือยาที่ หมอหลวงจัดให้ขมเกินไป?”
สุ่ยฉ่ายชิง “ยาของหมอหลวงไม่ขม เพียงแต่ดื่มกับไม่ดื่มจะมีอะไรต่างกัน ข้ามีชีวิตเช่นนี้ไม่สู้ตายให้สิ้นเรื่องสิ้นราว”
เซียวเยี่ยนขมวดคิ้ว “เจ้าพูดจาเลอะเลือนอันใดอีก”
สุ่ยฉ่ายชิงหันกลับมาทั้งน้ำตานองหน้า หยดน้ำตาทำให้ผ้าโปร่งเบื้องหน้านางเปียกชุ่ม “เยี่ยน ข้ามีสภาพเช่นนี้ ท่านบอกข้าได้หรือไม่ว่าจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อย่างไร?” นางมองเขา ด้วยสายตาเป็นทุกข์ “ข้ารู้ ก่อนที่ท่านพ่อของข้าจะจากไป เขาได้ฝากฝังข้าไว้กับท่าน ท่านเองก็รับปากว่าจะดูแลข้าอย่างดีชั่วชีวิต แต่ข้าจะทำตัวเป็นภาระท่านได้อย่างไร?” นาง งมองใบหน้าเซียวเยี่ยนที่ปรากฏความยุ่งยากใจให้เห็นแล้วพูดอีกว่า “เยี่ยน ข้ามิใช่คนโง่เขลา ข้ามองออก แม่นางหลินชมชอบท่านด้วยความจริงใจ มาบ
