เซียวเยี่ยนยืนอยู่ด้านข้างพูดด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “ไสหัวไปให้หมด”
ครานี้ชายเมาสุรากลุ่มนั้นได้สติ รีบล้มลุกคลุกคลานหนีไปทันที หลินชิงเวยมองชายเมาสุราทั้งหลายลนลานหนีไปจึงอดที่จะหัวเราะเยาะเย้ยไม่ได้ “ชิ ไม่ได้เรื่อง” ส่วนตัวนางเองหมุนตัวหันกลับมาดื่มสุราในมือ เดินตุปัดตุเป๋ต่อไป
ดูเหมือนนางไม่เห็นเซียวเยี่ยน
ร่างสูงใหญ่ของเซียวเยี่ยนขวางทางเบื้องหน้าของนาง คิดดูแล้วนางคงมองไม่เห็นเซียวเยี่ยนด้วยดวงตาทั้งคู่ของนางพร่ามัว กระทั่งทางเบื้องหน้าที่เดินอยู่ นางก็มองไม่ชัด
เซียวเยี่ยนมองนางเดินห่างออกไปทีละก้าวๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นจึงส่งเสียงออกมาประดุจสายน้ำไหลเย็น “หลินชิงเวย เจ้าจะต้องทำเช่นนี้ให้ได้ใช่หรือไม่?”
หลินชิงเวยหยุดเดินถามขึ้นว่า “เจ้าเป็นใคร?”
เซียวเยี่ยนอับจนด้วยคำพูด หรืออาจจะกล่าวได้ว่าเขาไม่รู้ว่าจะตอบคำถามนี้ของนางอย่างไรดี เขาควรตอบอย่างไร เรื่องมาถึงขั้นนี้ พวกเขายังเหลือความสัมพันธ์อันใดอีก?
แต่ทว่านางในความทรงจำของเขา ควรจะเป็นสตรีที่มีความกล้าหาญและเข้มแข็งคนหนึ่ง ไม่มีทางมีสภาพย่ำแย่เช่นนี้
หลินชิงเวยไม่รอคำตอบของเซียวเยี่ยน นางมุ่งหน้าเดินต่อไป
เงาร่างด้านหลังนั้นให้ความรู้สึกโ
