ดดเดี่ยวอ้างว้าง เซียวเยี่ยนเห็นแล้วรู้สึกปวดใจลึกๆ “ต้องทรมานตนเองเช่นนี้จึงจะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ใช่หรือไม่? เปิ่นหวางไม่เคยรู้มาก่อนว่าเจ้ามีวันปล่อยปละละเลยตนเองเช่นนี้ แต่อยู่ที่นี่จะมีผู้ใดมาเห็นและปวดใจแทนเจ้าหรือ หากมิใช่เปิ่นหวางมาทันเวลา เมื่อสักครู่ไม่มีใครช่วยเจ้าได้”
แม้หลินชิงเวยจะเดินไม่มั่นคง ทว่ากลับเดินเร็วกว่าเมื่อสักครู่
เซียวเยี่ยนสาวเท้าเดินตามหลังนางพูดขึ้นอีกว่า “เจ้าจะไปที่ใดอีก? หลินชิงเวย เรื่องของสุ่ยฉ่ายชิง เปิ่นหวางจะไม่สร้างความลำบากใจให้เจ้าอีก เจ้ากลับไปกับเปิ่นหวางเดี๋ยวนี้”
ใครจะคาดคิดว่าทันทีที่สิ้นเสียง หลินชิงเวยหมุนตัวกลับมากะทันหัน แววตาคมปลาบที่ไม่อาจอธิบายได้ถึงความเดือดดาลนั้นจ้องมองมา นางยกมือที่ถือไหสุราขึ้นมาขว้างใส่เซียวเยี่ยนเต็มแรง ไม่รู้ว่าเจตนาหรือไม่ ไหสุรานั้นเฉียดใบหน้าด้านข้างของเซียวเยี่ยนไปกระแทกกับกำแพงภายในตรอกเล็กๆ นั้น ได้ยินเสียง “เพล้ง” ดังขึ้นครั้งหนึ่ง สุรากระจ่างใสสาดกระเซ็นไปทั่วบริเวณ กลิ่นหอมจางๆ ของสุราค่อยๆ กำจายไปทั่วในอากาศ ไหสุราตกลงบนพื้นแตกออกเป็นสองส่วน
ความเงียบงันชนิดหนึ่งครอบคลุมระหว่างคนทั้งสอง
หลินชิงเวยค่อยๆ เชิดปลายคาง
