ขึ้นยกไหสุราในมืออีกข้างหนึ่งขึ้นดื่ม สุราไหลลงไปในลำคอ ส่วนหนึ่งไหลลงตามคางหยดลงบนอาภรณ์ของนาง
ต้องเป็นเพราะมนต์เสน่ห์ของแสงจันทร์แน่แล้ว รอบร่างของนางราวกับถูกล้อมด้วยแสงเงินอันศักดิ์สิทธิ์ ยิ่งดูยิ่งห่างไกล ไกลจนเขาเอื้อมมือไปไม่ถึง นางกลอกตาเล็กน้อย มองเขาตาขวางพร้อมกับส่งสุราเข้าปากดื่มหมดไหในอึกเดียว จากนั้นยกมือขึ้นขว้างไหสุราใส่กำแพงเต็มแรงจนแตกละเอียดเช่นกัน
หลินชิงเวยหัวเราะเบาๆ ด้วยสีหน้าระมัดระวัง “ข้าขอร้องให้ท่านไม่ต้องช่วยข้าได้หรือไม่?” พูดแล้วก็ร้องตะโกนออกมาว่า “ข้ามีเงิน ข้าอยากทำอะไรก็จะทำ เกี่ยวอะไรกับท่านด้วย?!” นางล้วงตั๋วเงินออกมาจากอกปึกหนึ่งโยนใส่หน้าเซียวเยี่ยน แล้วเลิกคิ้วถามว่า “เท่านี้พอหรือไม่ หากพอก็เชิญท่านไสหัวไปให้ไกล ไม่ต้องมารบกวนข้าอีก!”
เซียวเยี่ยนขึงดวงตาเรียวหงส์ แววตานั้นเย็นชายิ่งยวด เงาร่างด้านหลังนั้นหันไปอย่างรวดเร็ว ยิ่งเดินยิ่งไกล ต่อมานางหยุดเดินครู่หนึ่ง ราวกับหยุดอยู่ตรงทางแยกของถนนสายนี้แล้วค่อยเดินมุ่งหน้าไป ราวกับต้องการเดินไปกันคนละทางกับเขา หลินชิงเวยพูดออกมาเน้นๆ ทีละคำ “ไม่ว่าท่านจะมีมโนธรรมหรือไม่ หากท่านมารนหาที่เองก็อ
