ย่าได้โทษว่าข้าเหยียบท่านจมดินเล่า”
นางเดินเลี้ยวเข้าไป เมื่อถึงทางแยกยกมือขึ้นค้ำกำแพงอาเจียนออกมาในระยะที่เซียวเยี่ยนมองไม่เห็น ชิงชังเหลือเกินที่ไม่อาจอาเจียนอวัยวะภายในออกมาด้วย
อาเจียนออกมาแล้วสบายตัวขึ้นมาก
เซียวเยี่ยนมีประสาทการได้ยินที่ไวยิ่ง เขายืนอยู่ที่เดิมไม่ได้ก้าวขึ้นไปข้างหน้าและไม่ได้ถอยไปข้างหลัง เขายืนอยู่ที่นั่นเงียบๆ ราวกับเสียงอาเจียนอย่างเอาเป็นเอาตายของหลินชิงเวยแทงทะลุหัวใจของเขาอย่างไรอย่างนั้น ส่งผลให้เขารู้สึกทุกข์ทรมานไปทั่วทั้งร่าง มือทั้งคู่ที่อยู่ในแขนเสื้อกำเป็นหมัดแน่น เมื่อควบคุมอารมณ์ของตนได้แล้วจึงเดินไปข้างหน้าดูว่านางเป็นอย่างไรบ้าง
เขาควบคุมตนเองได้ในที่สุด หลินชิงเวยเป็นสตรีที่หยิ่งในศักดิ์ศรีของตน บัดนี้พวกเขาทั้งสองต่างไม่ติดค้างกัน นางไม่มีทางยอมรับความปรารถนาดีจากเขาแม้สักกระผีก
ตนเองปรากฏกายเบื้องหน้านางเช่นนี้ กำลังทำให้นางยิ่งรังเกียจ
เซียวเยี่ยนไม่เคยแยแสว่าจะถูกผู้ใดรังเกียจ แต่ความรังเกียจที่หลินชิงเวยมีต่อเขานั้นดูเหมือนจะแตกต่างออกไป แต่แตกต่างตรงไหนนั้น เขาบรรยายไม่ถูก
หลังจากนั้นเนิ่นนาน เซียวเยี่ยนไม่ได้ยินเสียงของหลินชิงเวยอีก เขาจึงเคลื่อนไห
