วดคิ้วไม่ได้ “เป็นสตรีคนหนึ่ง อยู่ดีๆ ไฉนจึงดื่มสุรามากมายเช่นนี้ หากเจอคนไม่ดีเข้าจะทำอย่างไรเล่า เคราะห์ดีที่เจ้ามาพบชายหนุ่มหล่อเหลาที่ไม่เลวร้ายอันใดนักเช่นข้า” เขาพูดพร้อมกับโน้มกายลงไปอุ้มหลินชิงเวยขึ้นมา หันกายเดินเข้าประตูใหญ่ มุ่งหน้าไปยังเรือนด้านหลัง
หลินชิงเวยดื่มสุราลงไปไม่น้อยจริงๆ ต่อมานางอาเจียนอีกสองครั้ง ตลอดทั้งคืนไม่ได้หยุดหย่อน นางถึงกับอาเจียนรดร่างของหลีเช่อ ครั้งแรกนั้นหลีเช่อกำลังใช้น้ำอุ่นเช็ดหน้าให้นาง ไหนเลยจะคิดว่านางจะเอียงหน้าอาเจียนลงบนร่างของเขา
“เอ๊ย…” หลีเช่อมองอาภรณ์ที่เต็มไปด้วยสิ่งสกปรกด้วยสีหน้าลนลาน เขารีบวางผ้าขนหนูแล้วกลับห้องของตนผลัดอาภรณ์สะอาดอีกชุดหนึ่งแล้วค่อยกลับมาดูแลหลินชิงเวย
ยามนี้หลินชิงเวยกำลังเมามาย นางปีนลงจากเตียงค้นหาสิ่งของภายในห้อง เมื่อเห็นหลีเช่อเดินเข้ามา นางยังยกมือขึ้นเกี่ยวผมขึ้นไปเหน็บข้างใบหูด้วยอิริยาบถเย้ายวน
หลีเช่อเห็นนางหน้าแดงก่ำด้วยฤทธิ์สุรา ดวงตาแดงก่ำนั้นหยดย้อยราวกับจะคั้นน้ำออกมาได้ ทุกท่วงท่าเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ ทำให้หลีเช่อเห็นแล้วถึงกับตกตะลึง
