ซินหรูเอนหน้าเข้าไปถามว่า “พี่สาว ท่านมอบขี้ผึ้งบำรุงผิวพรรณให้กับไทเฮา นี่เป็นเพราะท่านคิดไว้แต่แรกแล้วว่าจะให้เซ่อเจิ้งอ๋องและสุ่ยฉ่ายชิงไปหาไทเฮาใช่หรือไม่เจ้าคะ?”
หลินชิงเวยมีสีหน้าเรียบเฉย “มองออกชัดเจนมากหรือ?”
ซินหรูส่ายหน้า “ไม่ชัดเจนเจ้าค่ะ หากมิใช่เป็นเพราะข้าเฉลียวฉลาดพอ ข้าคงดูไม่ออกเจ้าค่ะ ก่อนหน้านี้ไทเฮาเป็นหญิงชราคนหนึ่ง นางได้แต่ซ่อนตัวอยู่ในตำหนักคุนเหอทั้งวันไม่ก กล้าออกมาพบหน้าผู้คน มาบัดนี้พี่สาวช่วยให้นางกลับมามีรูปโฉมงดงามดังเดิม นางยังไม่รีบออกมาปรากฏตัวหรือเจ้าคะ? เมื่อวานข้าได้ยินว่าทันทีที่ไทเฮาออกมาจากตำหนักคุนเหอได้ นาง งก็ไปเยี่ยมสุ่ยฉ่ายชิงที่ตำหนักอวี้หลิงทันที ตรองดูแล้วคงต้องการไปโอ้อวดประกาศศักดาต่อหน้าสุ่ยฉ่ายชิงแล้วค่อยพูดจายุยง หาไม่แล้วเซ่อเจิ้งอ๋องและสุ่ยฉ่ายชิงจะรีบรุดมาหาพี สาวได้อย่างไรกัน?”
หลินชิงเวยพยักหน้า “อืม เจ้าวิเคราะห์ได้ไม่เลวทีเดียว”
ซินหรูวิเคราะห์ต่อ “คิดดูแล้วไทเฮาคงต้องการให้พี่สาวและเซ่อเจิ้งอ๋องวิวาทกันจนบาดเจ็บทั้งสองฝ่าย จึงจะทำให้ไทเฮาคลายโทสะได้ ทว่ากลับคิดไม่ถึงว่านางสาดน้ำสกปรกมาทางนี้ พ พี่สาวกลับสาดกลับไปให้นาง ไทเฮาให
