้ความสำคัญกับรูปโฉมของตนเองปานนั้น ไหนเลยจะยอมสละขี้ผึ้งบำรุงผิวพรรณขวดนั้น หากเป็นเช่นนี้ต่อไปควรจะเป็นไทเฮาและเซ่อเจิ้งอ๋องที่ต้องบาดเ เจ็บทั้งสองฝ่าย”
ดังนั้นต่อมาหลินชิงเวยไม่ได้ใส่ใจว่าสุ่ยฉ่ายชิงได้ขี้ผึ้งบำรุงผิวพรรณขวดนั้นมาหรือไม่ ดูเหมือนเซ่อเจิ้งอ๋องและไทเฮาไม่ลงรอยกันจริงๆ นางลอบประมือกับสุ่ยฉ่ายชิงจึงไม่อาจอยู่อ อย่างสงบได้ ไทเฮาทางหนึ่งต้องรับมือ อีกทางหนึ่งมิอาจมิกัดฟันข่มกลั้นด้วยหลินชิงเวยมากเล่ห์เพทุบาย
ต่อมาอีกไม่รู้ด้วยเหตุใด ไทเฮาและสุ่ยฉ่ายชิงเจรจาประนีประนอม ตกลงให้หลินชิงเวยทำขี้ผึ้งบำรุงผิวพรรณออกมาอีกขวดหนึ่ง
หลินชิงเวยแบมือทั้งสองข้าง “เกี่ยวอันใดกับข้า ข้าไม่มีเวลา”
ในเมื่อนางตัดสินใจที่จะวางมือไม่ช่วยเหลือรักษาโรคให้สุ่ยฉ่ายชิงแล้ว นางก็จะพาซินหรูออกไปโบยบินสู่โลกกว้าง แน่นอนว่านางคิดจะทำเช่นนั้นจริงๆ ซินหรูเก็บสัมภาระของตนเรียบร้ อยเนิ่นนานแล้ว ออกจากวังได้ตลอดเวลา ซินหรูแทบจะทนรอไม่ไหวที่จะออกไปเจอโลกภายนอก
วันนั้น เซียวจิ่นเรียกตัวนางเข้าเฝ้า
ยามนี้ ดอกบัวในสระน้ำกำลังบานสะพรั่ง ใบบัวสีเขียว น้ำค้างหยดลง สายลมโชยมา ผ้าม่านในศาลาพลิ้วไหว เวลานี้เป็นช่วงเวลาของ
