การชมดอกบัว
เซียวจิ่นนั่งอยู่ในศาลา ผ้าม่านทำให้เงาร่างของเขาดูเลือนราง แต่ยังคงมิอาจบดบังบุคลิกองอาจของเขาเอาไว้ได้ เขายกมือขึ้นดื่มชาด้วยท่วงท่าสง่างาม
นางกำนัลที่เฝ้าอยู่ด้านนอกศาลาล้วนเป็นนางกำนัลคนสนิทที่ปรนนิบัติรับใช้ข้างกายเซียวจิ่นทั้งสิ้น
เมื่อหลินชิงเวยไปถึง เซียวจิ่นช้อนตาขึ้นมองนาง แววตาอบอุ่นนั้นมักจะเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มเสมอ
เขาพูดขึ้นว่า “ชิงเวย นั่ง”
หลินชิงเวยไม่เกรงใจเช่นกัน นางเดินเข้าไปนั่งลงข้างๆ เซียวจิ่นยกกาน้ำชาขึ้นรินน้ำชาให้นางด้วยตนเอง
คนทั้งสองต่างพร้อมใจกันลืมเรื่องที่ดื่มสุราจนเมามายในคืนนั้นโดยไม่ได้นัดหมาย หรืออาจจะเหลือทิ้งไว้ในส่วนลึกของความทรงจำ ไม่ว่าผู้ใดล้วนไม่ปรารถนาที่จะเอ่ยถึง ด้วยไม่ต้อง งการทำลายความสงบสุขเบื้องหน้า
เซียวจิ่นเชิญหลินชิงเวยมาชมดอกบัว ทว่ากลับไม่เพียงเป็นการชมดอกบัวเท่านั้น
เซียวจิ่นถามขึ้นพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน “เจิ้นได้ยินว่าวันนั้นเจ้านั่งเกี้ยวของเซี่ยนอ๋องกลับวัง?”
ใจของหลินชิงเวยกระตุกครั้งหนึ่ง ที่ควรมาอย่างไรก็ต้องมาสินะ
สายลมพัดผ้าโปร่งปลิวพลิ้วเป็นพักๆ หลินชิงเวยทางหนึ่งดื่มชา ทางหนึ่งฟังเซียวจิ่นพูดจาเสียงเบา คนทั้งสองนั่งอยู่ใน
